ဒဏ္ရာ..စာမ်က္ႏွာ...လူ..နဲ႕..လက္ေတြ႕

ကၽြန္မ သိပ္ငယ္ငယ္ကေလးဘ၀ကို သူမ်ားေတြတမ္းတသလို တစ္ခါမွျပန္မတမ္းတခဲ႕ဖူးဘူး..တမ္းလဲမတမ္းတခ်င္ဘူး..ဘာေၾကာင္႕လဲဆိုေတာ႕.ကၽြန္မကေလးဘ၀က..ကေလးလိုမျဖတ္သန္းခဲ႕ရဘူး..ဆင္းရဲတယ္..ႏြမ္းပါးတယ္..သူငယ္ခ်င္းမရွိဘူး..ေက်ာင္းသြားလဲ..အတန္းထဲမွာ အထီးသိပ္က်န္ခဲ႕တယ္..တစ္ခုေတာ႕ေကာင္းခဲ႕ပါတယ္..နာက်င္မႈနဲ႕စာကပဲကိုယ္႕ရဲ႕အေဖာ္လိုျဖစ္လာခဲ႕ေတာ႕..ဘက္လိုက္မႈမရွိတဲ႕အခါမွာ အတန္းထဲက စာေတာ္ေသာ အူေၾကာင္ေၾကာင္ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ျဖစ္လာခဲ႕တယ္..ေကာင္ေလးေတြႏွာေခါင္းရွံဴ႕ရယ္ေမာသံသဲ႕သဲ႕ေတြၾကား..ေက်ာင္းသူေခ်ာေခ်ာေတြရဲ႕မွတ္ေက်ာက္တင္အၾကည္႕ေတြၾကားမွာ က်ရံွဴးခဲ႕တဲ႕ကၽြန္မ ရွစ္တန္းကို ပထမဆုနဲ႕ေအာင္ခဲ႕တယ္..ေက်ာင္းေျပာင္းခဲ႕တယ္..ကၽြန္မရဲ႕ေနေရာင္ျခည္ေတြကိုစေတြ႕ရတဲ႕စာသင္ႏွစ္ေပါ႕..ေက်ာင္းသြားေဖာ္ဆိုတာ သိပ္ကိုအဓိပၸါယ္ရွိတဲ႕စကားလံုးေလးအျဖစ္ ကိုးတန္းႏွစ္မွာ ကၽြန္မ လက္ခံခဲ႕တယ္..ကၽြန္မလူၾကီးျဖစ္ျပီေလ..အတန္းထဲမွာ..ကၽြန္မတို႕က ခ်စ္ဖို႕ေကာင္းတယ္ဆိုပဲ..ဗမာလူမ်ိဳးေတြအမ်ားၾကီးရွိတဲ႕ေက်ာင္းမွာ..ကၽြန္မတို႕က ျပဴးတူးေၾကာင္ေတာင္သင္းကြဲေလးေတြေပါ႕..ဘယ္သူ႕ကိုမွလဲ စကားမေျပာ..ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္ထဲ..တြတ္တြတ္တြတ္တြတ္လုပ္ေနတဲ႕ကၽြန္မတို႕ကို..ဆရာမကေခၚျပီး ပတ္၀န္းက်င္နဲ႕အဆက္အသြယ္လုပ္ဖို႕ေျပာရတဲ႕အထိ ကၽြန္မတို႕လူသိပ္ေၾကာက္ခဲ႕တာ...ကၽြန္မတို႕စာသင္ခန္းေဖာ္ေတြက..စာသင္ခန္းနဲ႕သူငယ္ခ်င္းဆိုတာ ပိုက္ဆံနဲ႕ေခတ္ဆန္ဆန္ယဥ္ေက်းမႈေတြလို မစိမ္းကားဘူးဆိုတာကို သင္ေပးခဲ႕ပါတယ္..ကၽြန္မတုိ႕ က်ဴရွင္မတက္ႏိုင္ခဲ႕ဘူး..သူငယ္ခ်င္းေတြကသူတို႕က်ဴရွင္က သင္ေပးတာေတြကို ျပန္ေျပာရွင္းျပ..နားလည္ခဲ႕ရတယ္..ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ပညာေရးကက်ဴရွင္ေတြကို ပံ႕ပိုးကူညီတဲ႕စနစ္ေလ..အျပင္သင္တန္းမယူရင္ အတန္းထဲမွာ သူလိုကိုယ္လုိရဲ႕အေနာက္ကလူျဖစ္တဲ႕စနစ္..ကိုးတန္းကိုကုတ္ကတ္ျပီးေအာင္လာခဲ႕တဲ႕ကၽြန္မတို႕ညီအစ္မဆယ္တန္းမွာလဲ အေနာက္ဆံုးအတန္းမွာထိုင္ရတယ္..ေပ်ာ္တာပါပဲ..သူငယ္ခ်င္းေတြက..ကိုယ္႕အတန္းမွာလာထိုင္ၾကတာကိုး..ေအာ္ ေမ႕လို႕ေျပာျပရဦးမယ္..အတန္းေခါင္းေဆာင္ကေလ..ကိုးတန္းႏွစ္ကေပါ႕..ကၽြန္မကို ရည္းစားစာေပးတယ္..ကၽြန္မကဘယ္ရမလဲ..မိန္းမတို႕မာယာသံုးျပီး အာေခါင္ျခစ္ျပီးေအာ္ငိုတာ..လူပံုအလယ္မွာ..သူတို႕တစ္ဖြဲ႕လံုးဘာလုပ္ရမွန္းမသိ ေျခမကိုင္မိ လက္မကိုင္မိျဖစ္ကုန္တာေပါ႕..မသိရင္ပဲ ကၽြန္မပံုစံက ရုတ္တရက္ နင္႕အဖြားဆံုးသြားလို႕ ဆိုတဲ႕သတင္းၾကားရသလိုမ်ိဳးကို ေအာ္ငိုတာဆိုေတာ႕.သူတို႕လဲ လန္႕တာေပါ႕...ဟဟဟ..အမွတ္တရပါပဲ..ေနာက္ပိုင္းအဲလိုမဆိုးေတာ႕ပါဘူး..ဆယ္တန္းေအာင္ျပီးတဲ႕ေနာက္ပိုင္း ကၽြန္မတို႕ရဲ႕ေရႊေရာင္ေန႕ရက္ေတြစတာပါပဲ..ကေလးဘ၀ကိုကေလးဆန္ဆန္မျဖတ္သန္းခဲ႕ရေပမယ္႕လူၾကီးဘ၀ကိုေတာ႕ ဆယ္တန္းေအာင္ျပီးကာစကတည္းက ဘာမွန္းညာမွန္းမသိနဲ႕လက္ခံခဲ႕ရတယ္..ေျပာထားပါတယ္..ကၽြန္မတို႕ကဆင္းရဲတယ္လို႕..ဆယ္တန္းေအာင္ျပီးတာနဲ႕.ေအာင္စာရင္းေစာင္႕ရင္း အလုပ္လုပ္ရတယ္.အိမ္စားရိတ္ကိုတစ္ဖက္တစ္လမ္းကေနေထာက္ပံ႕ရေအာင္လို႕..အဲဒါကပဲ အိမ္ကုိတာ၀န္သိတတ္ရမယ္..ေကၽြးေမြးေစာင္႕ေရွာက္ရမယ္..ဆိုတဲ႕တာ၀န္သိစိတ္ကို စတင္သေႏၶတည္ေစခဲ႕တာထင္ပါရဲ႕...ကၽြန္မတို႕မနားခဲ႕ရဘူး..ေနာက္ ..ဆရာမသင္တန္း(ေကာလိပ္အေျချပဳ) တက္ရေတာ႕မွ..ေက်ာင္းသူဘ၀ကိုျပန္ေရာက္ခဲ႕တယ္...အဲဒီတုန္းကသူငယ္ခ်င္းေတြကသိပ္ေကာင္းခဲ႕ၾကတာ..တကယ္႕ညီအစ္မေတြလိုမ်ိဳး..အေဆာင္မွာအတူတူေနရတာကိုး..ေပ်ာ္စရာသိပ္ေကာင္းပါတယ္..ပိုက္ဆံမရွိတဲ႕သူ.ပိုက္ဆံရွိတဲ႕သူ..အားလံုးကအတူတူပဲ..ညီမွ်တယ္.ဘက္လိုက္မႈမရွိဘူး..ဆရာမေတြကလဲ သိ္ပ္ကိုေတာ္တယ္..သူတို႕ကိုအားက်ရင္သူတို႕လိုငါေတာ္ရမယ္ဆိုတဲ႕စိတ္အသိေလးက တိတ္တိတ္ကေလးကိန္းေအာင္းေနခဲ႕တယ္..ဆရာမ ေဒၚဟန္ဟန္သီက ကၽြန္မ အေလးစားရဆံုးဆရာမတစ္ေယာက္ေပါ႕..ေနာက္ေဒၚမာလာၾကည္..သူတို႕ေတြက ပညာေရးနဲ႕ဆိုင္တဲ႕သေဘာတရားေတြ..စာသင္ခန္းကိုဘယ္လိုရေအာင္ထိန္းမလဲဆိုတဲ႕သင္ခန္းစာေတြကို..ဥပမာေတြနဲ႕သင္သြားေပးတာ..သူတို႕အဂၤလိပ္စာ အဂၤလိပ္စကားကလဲ သိပ္ကိုေကာင္းတယ္..ေဒၚဟန္ဟန္သီေျပာခဲ႕တဲ႕စကားေလးတစ္ခြန္းက ကၽြန္မဘ၀ကိုသိပ္ေျပာင္းလဲေစခဲ႕တာေပါ႕..တစ္ခုခုကို..ကိုယ္တစ္ကယ္ျဖစ္ခ်င္တယ္ လုပ္ခ်င္တယ္.ဆိုရင္ကိုယ္႕ကိုကုိယ္ေသေသခ်ာခ်ာျပန္ဆန္းစစ္ပါတဲ႕..တကယ္႕ကိုအဲဒီအရာက ကိုယ္႕စိတ္ထဲမွာ အျမဳေတတစ္ခုလိုစြဲေနရင္..တစ္ေန႕ေန႕မွာျဖစ္ကိုျဖစ္ပါတယ္တဲ႕..ၾကာရင္လည္းၾကာမယ္ ျမန္ရင္လဲျမန္မယ္..ကိုယ္ေရာက္သြားတဲ႕ေနရာနဲ႕ကိုယ္႕အျမဳေတနဲ႕လိုက္ဖက္ညီတဲ႕တစ္ေန႕..သမီးအဲဒီအရာကိုရလိမ္႕မယ္တဲ႕...
ေက်းဇူးတင္ပါတယ္..ဆရာမ..အခု အဲဒီအရာကကၽြန္မဘ၀ကိုေျပာင္းလဲေစခဲ႕ပါတယ္..ကၽြန္မအဂၤလိပ္စကားသိပ္ေျပာတတ္ခ်င္ခဲ႕တာ..native speaker တစ္ေယာက္ေလာက္နီးပါးေပါ႕..ငယ္ငယ္ေလးထဲက စြဲလန္းခဲ႕တာအဲလိုျဖစ္လာဖို႕..အခုလဲ ဒီဘာသာစကားေၾကာင္႕ပဲ..ကၽြန္မဘ၀ပံုမွန္ထက္နည္းနည္းသာတဲ႕အေနအထားမွာရပ္တည္ႏိုင္ခဲ႕တယ္ေလ..

လေရးႏွစ္ေခ်ာင္းငင္..လူ

အလင္းေတြနဲ႕ထုဆစ္ရင္း...အနာ

ဂတ္ကပါးပါးလ်လ်...
ခံစားေနက်ကဗ်ာေတြလဲမခ်ိဳျမႏိုင္ေတာ႕ဘူး..
တစ္ေန႕ျပီးတစ္ေန႕ ေသခ်ာလာတာ ဘ၀ကပ်င္းဖုိ႕ေကာင္းတယ္..

အာေခါင္ကေနမီးဟုန္းဟုန္းေတာက္ခဲ႕ရင္ေတာင္..
ငါရုိးသားမႈကိုလက္တြဲမျဖဳတ္ဘူး..မျဖဳတ္ဘူး..မျဖဳတ္ဘူး...နဲ႕...
လက္တြဲျပဳတ္တဲ႕သူေတြကဒုနဲ႕ေဒး..ငါမသိခင္ေလးတင္..။ ။

လူသံပရာေတြနဲ႕ေတြ႕ရင္း..ဘ၀ကခ်ဥ္လာခဲ႕တာ..
အမွတ္တမဲ႕လွမ္းႏႈတ္ဆက္မိတာ..ဟုိးအေ၀းၾကီးက..ငါေလ
ေမာဟနဲ႕ဂရုဏာကိုစားသံုးရင္း..လူတစ္ျဖည္းျဖည္းပီသ..
ရယ္ျပတဲ႕သူရွိခဲ႕ရင္ေတာင္ ငါမ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္တတ္ခဲ႕ျပီ။ ။

ဘ၀က်န္းမာေရးအတြက္..ငါေသာက္ေနတဲ႕ေဆးေတြ
ဖန္တီးျခင္းအႏုပညာကိုယိုယြင္းေစတယ္..
ကဲ ဘယ္လိုလုပ္မလဲကြယ္..
ေရွ႕မတိုးခ်င္တဲ႕အခါမွ အေနာက္မွာေျမျပိဳခဲ႕ေတာ႕..
ဒီသံသရာထဲရဲရဲသာခုန္ခ်မယ္..
ငါ႕သစၥာကိုငါယံုေနသေရြ႕..
ေသခ်ာတယ္..ငါဆိုတာ..ရွိေနမယ္..

                                                                                                                                                                                                     ေခးလ

ပံုျပင္အမွတ္စဥ္ ၂

အင္း အဲလုိနဲ႕ၾကီးျပင္းခဲ႕ၾကပါတယ္..ငယ္ငယ္ကစကားနည္းခဲ႕သေလာက္..အရြယ္လတ္လတ္မွာ စကားေတြၾကြယ္ခဲ႕တယ္..စကား၀ုိင္းမွာဦးေဆာင္ခဲ႕သူက အသားနီနီေကာင္မေလးေပါ႕..သူက စာဖတ္ရတာၾကိဳက္တယ္ ျပီးေတာ႕ စကားၾကြယ္တယ္(လို႕ က်န္တဲ႕ေကာင္မေလးေတြက မွတ္ခ်က္ေပးတယ္) ဘာေၾကာင္႕လဲဆိုေတာ႕ စကားႏိုင္လုၾကတိုင္းမွာ သူကအျမဲလိုလို ႏိုင္ေအာင္ အခ်က္အလက္နဲ႕ (မွန္သည္ျဖစ္ေစ မွားသည္ျဖစ္ေစ) ကိုးကားေျပာတယ္..စကားလံုးေတြနဲ႕ပစ္ေပါက္ျပီး သူတို႕ကိုႏွိပ္စက္တယ္..ေလ..ေပ်ာ္စရာအရမ္းေကာင္းတယ္..ျပီးရင္ ရယ္ၾကတယ္..အသက္အငယ္ဆံုးေကာင္မေလးက ေျပာဖူးတယ္..အသားနီနီေကာင္မေလးနဲ႕ သူ႕ေမာင္ေလး စကားမ်ားရင္ သူတို႕ေျပာတဲ႕စကားေတြ သူနားမလည္ဘူးတဲ႕..ရယ္ၾကေသးတယ္..အျပစ္သားေတြမျဖစ္ခင္ေပါ႕..သူတို႕ဘယ္သြားသြား..ဘာလုပ္လုပ္..တစ္ပူးတြဲတြဲ..နဲ႕ေပါ႕..အညိဳေရာင္ေကာင္မေလး တကၠသိုလ္ သြားတက္ေတာ႕ အသားနီနီေကာင္မေလးက သူ႕ေဘးမွာ အေဖာ္အျဖစ္ ခပ္တည္တည္နဲ႕လုိက္တက္တယ္..သူတို႕ေတြ ဆယ္တန္းေအာင္ေတာ႕ ေမဂ်ာေတြကြဲျပီး တက္ရတဲ႕အခ်ိန္ေတြမတူေတာ႕ဘူးေလ..အညိဳေရာင္ေကာင္မေလးက အေ၀းသင္ ၀ိဇၨာတန္းတက္တယ္..သူ႕အတန္းထဲမွာ သူ သူငယ္ခ်င္းမရွိဘူး..ဘယ္ရွိမလဲ သံုးႏွစ္လံုးလံုး တစ္ျပံဳတစ္မၾကီးေက်ာင္းလိုက္တက္ျပီး ၀ရုန္းသုန္းကားလုပ္ေနမွေတာ႕..အသားနီနီေကာင္မေလး က အတန္းထဲမွာ စာေရာသင္ေနတုန္း..က်န္တဲ႕ေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္က ဒဂံုတကၠသိုလ္တစ္ခြင္ ျပဲျပဲစင္ေအာင္ ငါးလုိက္မွ်ားၾကတယ္..ျပီးေတာ႕ ဂဏန္းေတြကို လက္မေတြ ေျခြျပီး ေရထဲျပန္လႊတ္တယ္..သူတို႕ ငရဲၾကီးမွာကိုေၾကာက္လို႕ ျပန္လႊတ္ေပးတာတဲ႕..လက္မက စ မိကတည္းက ေျခြမိသြားေတာ႕ ျပန္တပ္ေပးလို႕မရေတာ႕ဘူးလို႕လဲ ေညာင္နာနာ ေျပာၾကေသးတယ္..တစ္ခါတည္းမဟုတ္ဘူး အေခါက္ေခါက္အခါခါ...ေနာက္ဆံုးႏွစ္မွာ ၀ိဇၨာတန္းျပီးကာနီး သူတို႕ေလးေယာက္ ဓာတ္ပံုတြဲရုိက္ၾကတယ္..(အဲဒီအေခါက္က ေနာက္ဆံုး အဖုအထစ္ကင္းကင္းစင္စင္ နဲ႕ အတူတြဲျပီး ရိုက္ခဲ႕ၾကတာပဲ)...အတူတူသာ ေလွ်ာက္သြားတာ ရန္ကလဲ ျဖစ္ၾကေသး သေဘာထား မတိုက္ဆိုင္လို႕..အေတြးမတူၾကလို႕ (အဲဒါေတြက အက္ေၾကာင္းေတြ ျဖစ္လာမယ္႕ သေဘာထားမတိုက္ဆုိင္မႈေတြရဲ႕ အစ ပဲ ျဖစ္မယ္ထင္ရဲ႕)..ဒါေပမယ္႕ တစ္ျခားသူေတြနဲ႕ ယွဥ္လာရင္ သူတို႕အဖြဲ႕ထဲကလူသာ အေကာင္းဆံုး အလွဆံုးတဲ႕...ဒါေပမယ္႕..အသက္ေတြၾကီးျပင္းလာတာနဲ႕အမွ် မတူညီမႈေတြ..သြားတဲ႕ျမွားေတြက ပိုျပီး အရွိန္အဟုန္ျပင္းလာခဲ႕ၾကတယ္..ဆန္႕က်င္ဖက္ယံုၾကည္မႈေတြနဲ႕..

ပံုျပင္အမွတ္ ၁

မိုးညမ်ားမွာအခ်စ္ေပ်ာက္ကို

ရွာတုန္း..ဒီမိုးစက္ေတြႏွိပ္စက္ၾက..အုိး..မုိးသည္းထဲကကိုယ္႕ရဲ႕မ်က္ရည္..ဘယ္သူမွ မေတြ႕ဘူး..လြမ္းမိုးေတြသည္းတုန္းေပါ႕..စာနာႏိုင္သူမရွိ..မအိပ္ဘူးညေတြကိုယ္႕တစ္ေယာက္ထဲ..ေတြ႕မလားမင္းကို
ရွာေနခဲ႕.မေပ်ာ္တဲ႕ေန႕မ်ားရယ္..မေပ်ာ္ႏိုင္ညမ်ားထဲ..မင္းကိုရွာခဲ႕အခ်စ္..ဒီမွာေတာ႕အသည္းေတြကြဲ..


သီခ်င္းေလးက ၾကာခဲ႕ျပီ..သီခ်င္းေလးကိုဆိုခဲ႕သူေတြလဲၾကာခဲ႕ျပီ..သီခ်င္းကိုၾကိဳက္ခဲ႕တဲ႕ေကာင္မေလးတစ္သိုက္ကလဲ..အေ၀းၾကီးကိုေရာက္သြားၾကျပီ..အနီးဆံုးမွာေနၾကရင္း..ဒီေရညွိက ငါ႕ထက္ေခ်ာတယ္ဟ လို႕ စေျပာခဲ႕တဲ႕ ငါ႕သူငယ္ခ်င္းမေလး..ဆံပင္အရွည္ၾကီးနဲ႕ ေကာင္မေလးေပါ႕..အဲဒီတုန္းက..
အခုေတာ႕..ဟိုးအေ၀းၾကီးမွာ..စိတ္ခ်င္းေ၀းေနၾကျပီ..လူေတြဘာေၾကာင္႕နီးနီးေလးနဲ႕စကားကိုအက်ယ္ၾကီးေအာ္ေျပာၾကတာလဲဆိုတဲ႕စကားေလးကို အခုမွ နားလည္ခဲ႕ပါတယ္..ငါတို႕ေတြဆိုးခဲ႕ၾကတယ္..ေတေဖာ္ေတဖက္ညီခဲ႕ၾကတယ္..တဲ႕..ရပ္ကြက္ထဲက လူေတြကေျပာတယ္..သူတို႕လဲ ခ်စ္ၾကတယ္ အဲဒီေကာင္မေလးတစ္ဖြဲ႕ကို..သူတို႕က ရိုးရိုးေလးဆိုးၾကတာကို..လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထိုင္တယ္..အဲ..အဲဒီအဖြဲ႕ရဲ႕အသက္အငယ္ဆံုးေကာင္မေလး ေမြးေန႕တစ္ခုမွာ..သူတို႕ အရက္ခိုးေသာက္ၾကတယ္..သိလား..ဘီအီးဆိုတဲ႕အရက္..ခါးလိုက္တာ..ဆိတ္သားေျခာက္နဲ႕..သူပဲ အရင္ဆံုးမူးျပီးအိပ္ေပ်ာ္သြားတာ..တစ္ခါတစ္ေလ ရပ္ကြက္ထဲမွာ လူေျခတိတ္တဲ႕အခ်ိန္ထိ သူတို႕တစ္ဖြဲေတလို႕ေပလို႕ေကာင္းတုန္း..အဲဒီအဖြဲ႕ထဲကေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္က ျခံ၀င္းအက်ယ္ၾကီးမွာေနၾကတာ..ခ်မ္းသာလို႕လို႕မထင္နဲ႕..သူ႕အေမအလုပ္လုပ္တဲ႕ေက်ာင္းမွာ အိမ္ေဆာက္ျပီးေနေနတာ..အဲဒီေက်ာင္း၀င္းထဲမွာ ရာသီ ခုႏွစ္ ရာသီ လည္ပတ္ခဲ႕ၾကတယ္..သူတို႕ေတြကစားၾကတယ္..ဆယ္တန္းေအာင္ျပီးတာေတာင္..သူတို႕ ကေလးေတြလိုကစားလို႕ေကာင္းတုန္း..ခရီးထြက္ၾကတယ္...အဲဒီထဲမွာမွ အညိဳေရာင္ေကာင္မေလးနဲ႕ အသားအနီဆံုးေကာင္မေလးက ပိုတြဲတယ္..ပိုမွ်ေ၀ျဖစ္ၾကတယ္ေပါ႕..ခံစားခ်က္ေတြတူၾကတယ္..စိတ္ကူးယဥ္တာေတြလဲ တူတယ္.."နင္ၾကီးလာရင္ ငါ႕ကို သိန္းႏွစ္ဆယ္ေခ်းေနာ္"..တဲ႕..ရယ္ရတယ္..တစ္ေယာက္ကလဲ ျပန္ေျပာတယ္ "ေခ်းမွာေပါ႕ဟ" တဲ႕..သိန္းႏွစ္ဆယ္ဆိုတဲ႕ေငြေၾကးက..သိပ္မထူးျခားတဲ႕ကိန္းဂဏန္းအျဖစ္ ေရာက္လာမယ္႕ ေခတ္မွာ သူတို႕က ကေလးဘ၀ သိန္းႏွစ္ဆယ္ သေဘာတူညီမႈထက္ မ်ားတဲ႕ ကြဲလြဲမႈေတြ သေဘာထားမတိုက္ဆိုင္မႈေတြ..မာန..ေတြနဲ႕..လူၾကီးေတြျဖစ္ေနၾကတယ္...ေၾကကြဲဖို႕ေကာင္းတာက အခုခ်ိန္ထိ အသားနီနီနဲ႕ေကာင္မေလးက..ကေလးဘ၀ကေရာ..သူအရမ္းေၾကကြဲအားငယ္ေနခဲ႕တဲ႕အခ်ိန္ သူ႕ဘက္မွာရပ္တည္ရင္း..သူ႕သူငယ္ခ်င္းေျပာခဲ႕တဲ႕စကားေတြကို ခုထိ မေမ႕ဘူး..နားထဲမွာၾကားတိုင္း မဲ႕ျပံဳးျပံဳးျဖစ္တယ္..တဲ႕..