ဒီေန႕...
မနက္အိပ္ရာကႏိုးေတာ႕..ပါးစပ္ဖ်ားမွာ တဖြဖြျငီးေနမိတာ..မာမာေအးရဲ႕ ကသစ္ပန္းသီခ်င္း...ဘယ္လိုဆိုမိသြားလဲေတာ႕မသိဘူး...မာမာေအးရဲ႕သီခ်င္းကို ယူက်ဳ ဘ္ကေနဖြင္႕ရင္းနားေထာင္ရင္း..ေဖေဖ႕ကို သတိရတယ္...ျမန္မာသံစဥ္စစ္စစ္သီခ်င္းေတြကိုျမတ္ႏိုးတတ္ေအာင္..သီခ်င္းေတြရဲ႕အႏွစ္သာရကိုနားလည္ေအာင္ အျမဲတမ္း..သီခ်င္းနားေထာင္ရင္း..ဘာဂ်ာေလးမႈတ္ရင္းရွင္းျပေလ႕ရွိတဲ႕ေဖေဖ႕ရဲ႕ဗီဇေသြးေတြကေနာက္ေပါက္သားသမီးေတြမွာ အျပည္႕အ၀.ျပတယ္..သီခ်င္းေတြကို ခ်စ္ၾကတယ္..သီခ်င္းေတြရဲ႕အႏွစ္သာရကို သီဆိုသူရဲ႕အသံ..သူ႕ရဲ႕အေနာက္က ပံ႕ပိုးေနတဲ႕တီးလံုးေတြကို တစ္ခုခ်င္းခြဲျခားနားေထာင္တတ္ေအာင္ သင္ေပးတဲ႕ အေဖ႕ရဲ႕အသံေတြကို အခု ထပ္ၾကားခ်င္တာေတာင္..ခြင္႕မရွိေတာ႕..ေဖေဖက ဒီေလာကၾကီးကေန အျပီးတိုင္ထြက္သြားခဲ႕တာၾကာလွေပါ႕..ေဖေဖကံေကာင္းပါတယ္..ေဖေဖ.
.ေဖေဖနာဂစ္ကိုမသိဘူး..လူေတြရဲ႕ဆုိးရြားလာတဲ႕နာက်င္မႈေတြကိုမသိေတာ႕ဘူး..ေနျပည္ေတာ္ဆိုတဲ႕
တုိင္းအသစ္ထပ္တိုးလာတာမသိဘူး..မေကာင္းမႈေတြတိုးတက္ျဖစ္ထြန္းေနတဲ႕တိုင္းျပည္ၾကီးကို ေဖေဖမ်က္လံုးနဲ႕ျမင္ျပီးသက္ျပင္းအၾကီးၾကီးေတြခ်စရာမလုိေတာ႕ဘူး..ေဖေဖ..ဒါေပမယ္႕သမီးေဖေဖ႕ကိုလြမ္းေနတယ္..
Thursday, June 14, 2012
Thursday, August 18, 2011
ေပ်ာက္ဆံုးသြားေသာ နိဗၺာန္ဘံု (၃)
အဲလိုနဲ႕..ၾကီးျပင္းလာေရာ ဆုိပါစို႕...အလယ္တန္းေက်ာင္းသူဘ၀မွာ အျပိဳင္းအရိုင္းၾကီးျပင္းတိုးတက္လာတဲ႕ အရြယ္ေတြနဲ႕ ေဖေဖကစီးပြားေရးမွာ အႏုတ္လကၡဏာေတြနဲ႕ ဆုတ္ယုတ္ခ်ိန္..ထပ္တူက်ခဲ႕ေတာ႕..ငယ္ငယ္ကအျဖစ္ေတြက အိပ္မက္လုိ..စီးပြားေရးမေကာင္းေတာ႕တဲ႕ သာမာန္မိသားစုအိမ္ေတြလိုပါပဲ..အလိုမက်မႈေတြ..အဆင္မေျပမႈေတြ..အရြဲ႕တုိက္တာေတြနဲ႕..မိသားစုက အရင္လို မေအးခ်မ္းေတာ႕ဘူး..အၾကီး အငယ္ စိုးလိႈင္လဲ မိဘေတြရဲ႕ ေနညိဳညိဳမ်က္ႏွာေတြၾကား..တိတ္တဆိတ္ ေန႕ရက္ေတြကိုျဖတ္သန္းရင္း.သာမာန္ကေလးေတြထက္ နည္းနည္းေလးပိုနိမ္႔ပါးတဲ႕အေျခအေနမ်ိဳးနဲ႕ ေက်ာင္းေတာ္သူ ေက်ာင္းေတာ္သားဘ၀ကို ျဖတ္သန္းရင္း..ေပါ႕ေလ.ကၽြန္မ အလယ္တန္းေက်ာင္းသူဘ၀ကို ဘယ္ေတာ႕မွျပန္မတမ္းတခဲ႕ဖူးဘူး..တမ္းလဲမတမ္းတခ်င္ဘူး..ဆင္းရဲတယ္..ႏြမ္းပါးတယ္.
.သူငယ္ခ်င္းမရွိဘူး..ေက်ာင္းသြားလဲ..အတန္းထဲမွာ အထီးသိပ္က်န္ခဲ႕တယ္..တစ္ခုေတာ႕ေကာင္းခဲ႕ပါတယ္..နာက်င္မႈနဲ႕စာကပဲကိုယ္႕ရဲ႕အေဖာ္လိုျဖစ္လာခဲ႕ေတာ႕.
.ဘက္လိုက္မႈမရွိတဲ႕အခါမွာ အတန္းထဲကစာေတာ္ေသာအူေၾကာင္ေၾကာင္ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ျဖစ္လာခဲ႕တယ္.
.ေကာင္ေလးေတြႏွာေခါင္းရွံဴ႕ရယ္ေမာသံသဲ႕သဲ႕ေတြၾကား..ေက်ာင္းသူေခ်ာေခ်ာေတြရဲ႕မွတ္ေက်ာက္တင္အၾကည္႕ေတြၾကားမွာ က်ရံွဴးခဲ႕တဲ႕ကၽြန္မ ရွစ္တန္းကို ပထမဆုနဲ႕ေအာင္ခဲ႕တယ္..ကုိငယ္က ဆိုးလာတယ္..သူ အိမ္ကေန ခနခန ထြက္ေျပးတယ္...ငါးတန္းမွာ အတူတူ တက္ေနရင္းက သူအိမ္က ထြက္ေျပးတယ္..ေမေမကလိုက္ရွာ ျပန္ေခၚ..အဲဒါနဲ႕ အတန္းမတူေတာ႕ဘူး..ကိုငယ္က တစ္တန္းငယ္ျပီးက်န္ခဲ႕တယ္ (တကယ္ေတာ႕ အဲအခ်ိန္ကတည္းက သူ ေက်ာင္းစာကိုစိတ္မ၀င္စားေတာ႕ဘူး..သူ ရင္ဘတ္ထဲက သီးပြင္႕ေနတဲ႕အိပ္မက္ေတြက ေလေအးေပးစက္နဲ႕ ရံုးခန္းအေကာင္းစားမဟုတ္ပဲ..မီးေရာင္ေတြ တစ္၀ုန္း၀ုန္းေပါက္ကြဲေနတဲ႕ စင္ျမင္႕ထက္မွာေလ).. ကိုငယ္က သိပ္ၾကိဳးစားတယ္..မိသားစုအတြက္ ညီမငယ္ေတြအတြက္..ညီငယ္ေလးေတြအတြက္..သူငယ္ငယ္ေလးနဲ႕အလုပ္စံုတယ္..သမာအာဇီ၀ေပါ႕ေလ..ရသမွ်ေငြကို ေမေမ႕ကိုအပ္..(အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေဖေဖက စီးပြားက်တဲ႕ဒဏ္ကို လြဲမွားစြာ ရင္ဆိုင္ရင္း ယစ္ထုပ္ၾကီးျဖစ္ေနျပီ ႏွလံုးေရာဂါကလဲ ခံစားေနရေသးတယ္)..အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေဖေဖအျမဲတမ္းေျပာတဲ႕စကားကေတာ႕ သူေပးႏိုင္တာ ပညာပဲရွိတယ္..စာကိုသင္ပါ..ေနာက္ေဖေဖ႕လို မရွံဴးနိမ္႕ေစနဲ႕..တဲ႕..သုညအဆင္႕မွာပဲျဖစ္ျဖစ္ေရွ႕ဆံုးက သုညျဖစ္ပါေစတဲ႕..စိတ္ထဲကိုအနက္ရွိဴင္းဆံုးစိမ္႕၀င္ခဲ႕တဲ႕ စကားႏွစ္ခြန္းေပါ႕..ပညာနဲ႕အႏိုင္ယူရမယ္.. ေမေမက အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူ႕ရင္ေသြးေတြကို ခံတပ္ၾကီးတစ္ခုလို..ေတာအုပ္ၾကီးတစ္ခုလို အရိပ္ေတြေပး ကာကြယ္ေပးလိုအပ္ခ်က္ေတြ တတ္ႏိုင္သမွ် ျဖည္႕ဆည္းေပးရင္း ကၽြန္မတို႕ရဲ႕..အေကာင္းဆံုး ခုိနားရာၾကီးေပါ႕..(ေက်းဇူးပါ ေမေမ).ခုႏွစ္တန္းႏွစ္မွာ ဒဂံုေျမာက္ပိုင္းကိုေျပာင္းရတယ္..ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပဲ ေျပာင္းခဲ႕တာေပါ႕..မိသားစုနဲ႕အတူတကြပဲေလ..ဒါေပမယ္႕ ေက်ာင္းဖြင္႕ခ်ိန္မွာ သမိုင္းမွာ ေက်ာင္းျပန္တက္ရေတာ႕ ဒဂံုကေန တက္ဖုိ႕ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ႕ ကိုေလးတို႕မိသားစုနဲ႕သြားေနျပီး ေက်ာင္းတက္ရတယ္..အဲဒီမွာ သူစိမ္းဆိုဘယ္သူစိမ္းမွ မေကာင္းဘူးဆိုတဲ႕ သံသယၾကီးအျမစ္တြယ္ခဲ႕တယ္..ကိုေလးရဲ႕ဇနီးက သူ႕မိသားစုအတြက္ ဟင္းကသပ္သပ္..အၾကီးအငယ္ စားဖုိ႕ဟင္းသပ္သပ္ခ်က္တယ္..ရွင္းျပစရာေတာ႕လုိမယ္မထင္ဘူး..ဗီတာမင္အျပည္႕အ၀ပါတဲ႕ အသီးအရြက္မ်ိဳးစံုကို အဲဒီအခ်ိန္ကစျပီး ၾကိဳက္တတ္သြားခဲ႕တာ ထင္တာပဲ..တစ္ႏွစ္လံုး ၀မ္းနည္းသိမ္ငယ္မႈေတြနဲ႕ ေက်ာင္းတက္ရတယ္..(ေဖေဖနဲ႕ေမေမ႕ကိုေတာ႕ ဆယ္တန္းေအာင္ျပီးမွ အဲအေၾကာင္းေတြ ျပန္ေျပာျဖစ္တယ္ထင္တယ္..ရယ္ရယ္ေမာေမာနဲ႕ေပါ႕ေလ) အဲလိုနဲ႕ပဲ အထက္တန္းေရာက္ခဲ႕တယ္ေပါ႕ေလ..ေက်ာင္းေျပာင္းခဲ႕တယ္..ကၽြန္မရဲ႕ေနေရာင္ျခည္ေတြကိုစေတြ႕ရတဲ႕စာသင္ႏွစ္ေပါ႕..အဲဒီအခ်ိန္မွာ စာသင္ခန္းထဲမွာလဲ သင္းကြဲ ပဲေပါ႕ ညီအစ္မ ႏွစ္ေယာက္လံုး..ဒါေပမယ္႕ အဲဒီ စာသင္ခန္းေတြကပဲ..လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ေကာင္းျခင္းမေကာင္းျခင္းဆုိတာ..လူေပၚမွာပဲ မူတည္တယ္..ေသြးသားေတာ္စပ္မႈနဲ႕မဆုိင္ဘူး ဆိုတာ သိခဲ႕ရတယ္..
..ေက်ာင္းသြားေဖာ္ဆိုတာ သိပ္ကိုအဓိပၸါယ္ရွိတဲ႕စကားလံုးေလးအျဖစ္ ကိုးတန္းႏွစ္မွာ ကၽြန္မ လက္ခံခဲ႕တယ္..ကၽြန္မလူၾကီးျဖစ္ျပီေလ..အတန္းထဲမွာ..ကၽြန္မတို႕က ခ်စ္ဖို႕ေကာင္းတယ္ဆိုပဲ..ဗမာလူမ်ိဳးေတြအမ်ားၾကီးရွိတဲ႕ေက်ာင္းမွာ..ကၽြန္မတို႕က ျပဴးတူးေၾကာင္ေတာင္သင္းကြဲေလးေတြေပါ႕..(ေအာ္ ကၽြန္မတို႕အလယ္တန္းမွာက ကရင္လူမ်ိဳးေတြအမ်ားၾကီးရွိတဲ႕ ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းမွာ တက္ခဲ႕တာ)ဘယ္သူ႕ကိုမွလဲ စကားမေျပာ..ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္ထဲတြတ္တြတ္တြတ္တြတ္လုပ္ေနတဲ႕ကၽြန္မတို႕ကို..ဆရာမကေခၚျပီး ပတ္၀န္းက်င္နဲ႕အဆက္အသြယ္လုပ္ဖို႕ေျပာရတဲ႕အထိ ကၽြန္မတို႕လူသိပ္ေၾကာက္ခဲ႕တာ..
ကၽြန္မတို႕စာသင္ခန္းေဖာ္ေတြက..စာသင္ခန္းနဲ႕သူငယ္ခ်င္းဆိုတာ ပိုက္ဆံနဲ႕ေခတ္ဆန္ဆန္ယဥ္ေက်းမႈေတြလို မစိမ္းကားဘူးဆိုတာကို သင္ေပးခဲ႕ပါတယ္..ကၽြန္မတုိ႕ က်ဴရွင္မတက္ႏိုင္ခဲ႕ဘူး..သူငယ္ခ်င္းေတြကသူတို႕က်ဴရွင္က သင္ေပးတာေတြကို ျပန္ေျပာရွင္းျပ..နားလည္ခဲ႕ရတယ္..ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ပညာေရးကက်ဴရွင္ေတြကို ပံ႕ပိုးကူညီတဲ႕စနစ္ေလ..အျပင္သင္တန္းမယူရင္ အတန္းထဲမွာ သူလိုကိုယ္လုိရဲ႕အေနာက္ကလူျဖစ္တဲ႕စနစ္..ကိုးတန္းကိုကုတ္ကတ္ျပီးေအာင္လာခဲ႕တဲ႕ကၽြန္မတို႕ညီအစ္မဆယ္တန္းမွာလဲ အေနာက္ဆံုးအတန္းမွာထိုင္ရတယ္..ေပ်ာ္တာပါပဲ..သူငယ္ခ်င္းေတြက..ကိုယ္႕အတန္းမွာလာထိုင္ၾကတာကိုး..ေအာ္ ေမ႕လို႕ေျပာျပရဦးမယ္..
အတန္းေခါင္းေဆာင္ကေလ..ကိုးတန္းႏွစ္ကေပါ႕..ကၽြန္မကို ရည္းစားစာေပးတယ္..ကၽြန္မကဘယ္ရမလဲ..မိန္းမတို႕မာယာသံုးျပီး အာေခါင္ျခစ္ျပီးေအာ္ငိုတာ..လူပံုအလယ္မွာ..သူတို႕တစ္ဖြဲ႕လံုးဘာလုပ္ရမွန္းမသိ ေျခမကိုင္မိ လက္မကိုင္မိျဖစ္ကုန္တာေပါ႕..မသိရင္ပဲ ကၽြန္မပံုစံက ရုတ္တရက္ နင္႕အဖြားဆံုးသြားလို႕ ဆိုတဲ႕သတင္းၾကားရသလိုမ်ိဳးကို ေအာ္ငိုတာဆိုေတာ႕.သူတို႕လဲ လန္႕တာေပါ႕...ဟဟဟ..အမွတ္တရပါပဲ..ေနာက္ပိုင္းအဲလိုမဆိုးေတာ႕ပါဘူး..ဆယ္တန္းေအာင္ျပီးတဲ႕ေနာက္ပိုင္း ကၽြန္မတို႕ရဲ႕ေရႊေရာင္ေန႕ရက္ေတြစတာပါပဲ..ကေလးဘ၀ကိုကေလးဆန္ဆန္မျဖတ္သန္းခဲ႕ရေပမယ္႕လူၾကီးဘ၀ကိုေတာ႕ ဆယ္တန္းေအာင္ျပီးကာစကတည္းက ဘာမွန္းညာမွန္းမသိနဲ႕လက္ခံခဲ႕ရတယ္..ေျပာထားပါတယ္..ကၽြန္မတို႕ကဆင္းရဲတယ္လို႕.
.ဆယ္တန္းေအာင္ျပီးတာနဲ႕.ေအာင္စာရင္းေစာင္႕ရင္း အလုပ္လုပ္ရတယ္.
အိမ္စားရိတ္ကိုတစ္ဖက္တစ္လမ္းကေနေထာက္ပံ႕ရေအာင္လို႕ အဲဒါကပဲ အိမ္ကုိတာ၀န္သိတတ္ရမယ္..ေကၽြးေမြးေစာင္႕ေရွာက္ရမယ္..ဆိုတဲ႕တာ၀န္သိစိတ္ကို စတင္သေႏၶတည္ေစခဲ႕တာထင္ပါရဲ႕...ကၽြန္မတို႕မနားခဲ႕ရဘူး..ေနာက္ ..ဆရာမသင္တန္း(ေကာလိပ္အေျချပဳ) တက္ရေတာ႕မွ..ေက်ာင္းသူဘ၀ကိုျပန္ေရာက္ခဲ႕တယ္...အဲဒီတုန္းကသူငယ္ခ်င္းေတြကသိပ္ေကာင္းခဲ႕ၾကတာ..တကယ္႕ညီအစ္မေတြလိုမ်ိဳး..
အေဆာင္မွာအတူတူေနရတာကိုး..ေပ်ာ္စရာသိပ္ေကာင္းပါတယ္..ပိုက္ဆံမရွိတဲ႕သူ.ပိုက္ဆံရွိတဲ႕သူ..အားလံုးကအတူတူပဲ..ညီမွ်တယ္.ဘက္လိုက္မႈမရွိဘူး..ဆရာမေတြကလဲ သိ္ပ္ကိုေတာ္တယ္..သူတို႕ကိုအားက်ရင္သူတို႕လိုငါေတာ္ရမယ္ဆိုတဲ႕စိတ္အသိေလးက တိတ္တိတ္ကေလးကိန္းေအာင္းေနခဲ႕တယ္..ဆရာမ ေဒၚဟန္ဟန္သီက ကၽြန္မ အေလးစားရဆံုးဆရာမတစ္ေယာက္ေပါ႕..ေနာက္ေဒၚမာလာၾကည္..သူတို႕ေတြက ပညာေရးနဲ႕ဆိုင္တဲ႕သေဘာတရားေတြ..စာသင္ခန္းကိုဘယ္လိုရေအာင္ထိန္းမလဲဆိုတဲ႕သင္ခန္းစာေတြကို..ဥပမာေတြနဲ႕သင္သြားေပးတာ.
.သူတို႕အဂၤလိပ္စာ အဂၤလိပ္စကားကလဲ သိပ္ကိုေကာင္းတယ္..ေဒၚဟန္ဟန္သီေျပာခဲ႕တဲ႕စကားေလးတစ္ခြန္းက ကၽြန္မဘ၀ကိုသိပ္ေျပာင္းလဲေစခဲ႕တာေပါ႕..တစ္ခုခုကို..ကိုယ္တစ္ကယ္ျဖစ္ခ်င္တယ္ လုပ္ခ်င္တယ္.ဆိုရင္ကိုယ္႕ကိုကုိယ္ေသေသခ်ာခ်ာျပန္ဆန္းစစ္ပါတဲ႕..တကယ္႕ကိုအဲဒီအရာက ကိုယ္႕စိတ္ထဲမွာ အျမဳေတတစ္ခုလိုစြဲေနရင္..တစ္ေန႕ေန႕မွာျဖစ္ကိုျဖစ္ပါတယ္တဲ႕..ၾကာရင္လည္းၾကာမယ္ ျမန္ရင္လဲျမန္မယ္..
ကိုယ္ေရာက္သြားတဲ႕ေနရာနဲ႕ကိုယ္႕အျမဳေတနဲ႕လိုက္ဖက္ညီတဲ႕တစ္ေန႕..သမီးအဲဒီအရာကိုရလိမ္႕မယ္တဲ႕...
ေက်းဇူးတင္ပါတယ္..ဆရာမ..အဲဒီအရာကကၽြန္မဘ၀ကိုေျပာင္းလဲေစခဲ႕ပါတယ္..ကၽြန္မအဂၤလိပ္စကားသိပ္ေျပာတတ္ခ်င္ခဲ႕တာ..native speaker တစ္ေယာက္ေလာက္နီးပါးေပါ႕..ငယ္ငယ္ေလးထဲက စြဲလန္းခဲ႕တာအဲလိုျဖစ္လာဖို႕..အခုလဲ ဒီဘာသာစကားေၾကာင္႕ပဲ..
ကၽြန္မ ပံုမွန္ထက္နည္းနည္းသာတဲ႕အေနအထားမွာရပ္တည္ႏိုင္ခဲ႕တယ္ေလ
မိုးညမ်ားမွာအခ်စ္ေပ်ာက္ကိုရွာတုန္း..ဒီမိုးစက္ေတြႏွိပ္စက္ၾက..အုိး..မုိးသည္းထဲကကိုယ္႕ရဲ႕မ်က္ရည္..ဘယ္သူမွ မေတြ႕ဘူး..လြမ္းမိုးေတြသည္းတုန္းေပါ႕..စာနာႏိုင္သူမရွိ..မအိပ္ဘူးညေတြကိုယ္႕တစ္ေယာက္ထဲ..ေတြ႕မလားမင္းကိုရွာေနခဲ႕.မေပ်ာ္တဲ႕ေန႕မ်ားရယ္..မေပ်ာ္ႏိုင္ညမ်ားထဲ..မင္းကိုရွာခဲ႕အခ်စ္..ဒီမွာေတာ႕အသည္းေတြကြဲ..
သီခ်င္းေလးက ၾကာခဲ႕ျပီ..သီခ်င္းေလးကိုဆိုခဲ႕သူေတြလဲၾကာခဲ႕ျပီ..သီခ်င္းကိုၾကိဳက္ခဲ႕တဲ႕ေကာင္မေလးတစ္သိုက္ကလဲ....တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္
အေ၀းၾကီးကိုေရာက္သြားၾကျပီ..အနီးဆံုးမွာေနၾကရင္း..ဒီေရညွိက ငါ႕ထက္ေခ်ာတယ္ဟ လို႕ စေျပာခဲ႕တဲ႕ ငါ႕သူငယ္ခ်င္းမေလး.အသားညိဳညိဳ.ဆံပင္အရွည္ၾကီးနဲ႕ ေကာင္မေလးေပါ႕..အဲဒီတုန္းက.အခုေတာ႕..ဟိုးအေ၀းၾကီးမွာ..စိတ္ခ်င္းေ၀းေနၾကျပီ..လူေတြဘာေၾကာင္႕နီးနီးေလးနဲ႕စကားကိုအက်ယ္ၾကီးေအာ္ေျပာၾကတာလဲဆိုတဲ႕စကားေလးကို အခုမွ နားလည္ခဲ႕ပါတယ္..ကၽြန္မ႕ေတြဆိုးခဲ႕ၾကတယ္..ေတေဖာ္ေတဖက္ညီခဲ႕ၾကတယ္..တဲ႕..ရပ္ကြက္ထဲက လူေတြကေျပာတယ္..သူတို႕လဲ ခ်စ္ၾကတယ္ အဲဒီေကာင္မေလးတစ္ဖြဲ႕ကို..
သူတို႕ကရိုးရိုးေလးဆိုးၾကတာကို..လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထိုင္တယ္..အဲ..အဲဒီအဖြဲ႕ရဲ႕အသက္အငယ္ဆံုးေကာင္မေလး ေမြးေန႕တစ္ခုမွာ..သူတို႕ အရက္ခိုးေသာက္ၾကတယ္..သိလား..ဘီအီးဆိုတဲ႕အရက္..ခါးလိုက္တာ..ဆိတ္သားေျခာက္နဲ႕..ေမြးေန႕ရွင္ပဲ အရင္ဆံုးမူးျပီးအိပ္ေပ်ာ္သြားတာ..တစ္ခါတစ္ေလ ရပ္ကြက္ထဲမွာ လူေျခတိတ္တဲ႕အခ်ိန္ထိ သူတို႕တစ္ဖြဲေတလို႕ေပလို႕ေကာင္းတုန္း..အဲဒီအဖြဲ႕ထဲကကၽြန္မတို႕ ႏွစ္ေယာက္က ျခံ၀င္းအက်ယ္ၾကီးမွာေနၾကတာ..ခ်မ္းသာလို႕လို႕မထင္နဲ႕..ေမေမအလုပ္လုပ္တဲ႕ေက်ာင္းမွာ အိမ္ေဆာက္ျပီးေနေနတာ..အဲဒီေက်ာင္း၀င္းထဲမွာ ရာသီ ခုႏွစ္ ရာသီ လည္ပတ္ခဲ႕ၾကတယ္..သူတို႕ေတြကစားၾကတယ္..ဆယ္တန္းေအာင္ျပီးတာေတာင္..သူတို႕ ကေလးေတြလိုကစားလို႕ေကာင္းတုန္း..ခရီးထြက္ၾကတယ္...အဲဒီထဲမွာမွ အညိဳေရာင္ေကာင္မေလးနဲ႕** အသားနီနီေကာင္မေလးက ပိုတြဲတယ္..ပိုမွ်ေ၀ျဖစ္ၾကတယ္ေပါ႕..ခံစားခ်က္ေတြတူၾကတယ္..စိတ္ကူးယဥ္တာေတြလဲ တူတယ္.."နင္ၾကီးလာရင္ ငါ႕ကို သိန္းႏွစ္ဆယ္ေခ်းေနာ္"..တဲ႕..ရယ္ရတယ္..တစ္ေယာက္ကလဲ ျပန္ေျပာတယ္ "ေခ်းမွာေပါ႕ဟ" တဲ႕..သိန္းႏွစ္ဆယ္ဆိုတဲ႕ေငြေၾကးက..သိပ္မထူးျခားတဲ႕ကိန္းဂဏန္းအျဖစ္ ေရာက္လာမယ္႕ ေခတ္မွာ သူတို႕က ကေလးဘ၀ သိန္းႏွစ္ဆယ္ သေဘာတူညီမႈထက္ မ်ားတဲ႕ ကြဲလြဲမႈေတြ သေဘာထားမတိုက္ဆိုင္မႈေတြ..မာန..ေတြနဲ႕..လူၾကီးေတြျဖစ္ေနၾကတယ္..
ဒါေပမယ္႕ ခုခ်ိန္ထိ အသားနီနီနဲ႕ေကာင္မေလးက..ကေလးဘ၀ကေရာ..သူအရမ္းေၾကကြဲအားငယ္ေနခဲ႕တဲ႕အခ်ိန္ သူ႕ဘက္မွာရပ္တည္ရင္း..သူ႕သူငယ္ခ်င္းအားေပးခဲ႕တဲ႕စကားေတြကို ခုထိ မေမ႕ဘူး..နားထဲမွာၾကားတိုင္း မဲ႕ျပံဳးျပံဳးျဖစ္တယ္..တဲ႕.
အလင္းေတြနဲ႕ထုဆစ္ရင္း...အနာဂတ္ကပါးပါးလ်လ်...
ခံစားေနက်ကဗ်ာေတြလဲမခ်ိဳျမႏိုင္ေတာ႕ဘူး..
တစ္ေန႕ျပီးတစ္ေန႕ ေသခ်ာလာတာ ဘ၀ကပ်င္းဖုိ႕ေကာင္းတယ္..
အင္း အဲလုိနဲ႕ၾကီးျပင္းခဲ႕ၾကပါတယ္..ငယ္ငယ္ကစကားနည္းခဲ႕သေလာက္..အရြယ္လတ္လတ္မွာ စကားေတြၾကြယ္ခဲ႕တယ္..စကား၀ုိင္းမွာဦးေဆာင္ခဲ႕သူက ကၽြန္မေပါ႕..သူက စာဖတ္ရတာၾကိဳက္တယ္ ျပီးေတာ႕ စကားၾကြယ္တယ္(လို႕ က်န္တဲ႕ေကာင္မေလးေတြက မွတ္ခ်က္ေပးတယ္) ဘာေၾကာင္႕လဲဆိုေတာ႕ စကားႏိုင္လုၾကတိုင္းမွာ သူကအျမဲလိုလို ႏိုင္ေအာင္ အခ်က္အလက္နဲ႕ (မွန္သည္ျဖစ္ေစ မွားသည္ျဖစ္ေစ) ကိုးကားေျပာတယ္..စကားလံုးေတြနဲ႕ပစ္ေပါက္ျပီး သူတို႕ကိုႏွိပ္စက္တယ္..ေလ..ေပ်ာ္စရာအရမ္းေကာင္းတယ္..ျပီးရင္ ရယ္ၾကတယ္..အသက္အငယ္ဆံုးေကာင္မေလးက ေျပာဖူးတယ္..အသားနီနီေကာင္မေလးနဲ႕ သူ႕ေမာင္ေလး စကားမ်ားရင္ သူတို႕ေျပာတဲ႕စကားေတြ သူနားမလည္ဘူးတဲ႕..ရယ္ၾကေသးတယ္..အျပစ္သားေတြမျဖစ္ခင္ေပါ႕..သူတို႕ဘယ္သြားသြား..ဘာလုပ္လုပ္..တစ္ပူးတြဲတြဲ..နဲ႕ေပါ႕..အညိဳေရာင္ေကာင္မေလး တကၠသိုလ္ သြားတက္ေတာ႕ အသားနီနီေကာင္မေလးက သူ႕ေဘးမွာ အေဖာ္အျဖစ္ ခပ္တည္တည္နဲ႕လုိက္တက္တယ္..သူတို႕ေတြ ဆယ္တန္းေအာင္ေတာ႕ ေမဂ်ာေတြကြဲျပီး တက္ရတဲ႕အခ်ိန္ေတြမတူေတာ႕ဘူးေလ..အညိဳေရာင္ေကာင္မေလးက အေ၀းသင္ ၀ိဇၨာတန္းတက္တယ္..သူ႕အတန္းထဲမွာ သူ သူငယ္ခ်င္းမရွိဘူး..ဘယ္ရွိမလဲ သံုးႏွစ္လံုးလံုး တစ္ျပံဳတစ္မၾကီးေက်ာင္းလိုက္တက္ျပီး ၀ရုန္းသုန္းကားလုပ္ေနမွေတာ႕..အသားနီနီေကာင္မေလး က အတန္းထဲမွာ စာေရာသင္ေနတုန္း..က်န္တဲ႕ေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္က ဒဂံုတကၠသိုလ္တစ္ခြင္ ျပဲျပဲစင္ေအာင္ ငါးလုိက္မွ်ားၾကတယ္..ျပီးေတာ႕ ဂဏန္းေတြကို လက္မေတြ ေျခြျပီး ေရထဲျပန္လႊတ္တယ္..သူတို႕ ငရဲၾကီးမွာကိုေၾကာက္လို႕ ျပန္လႊတ္ေပးတာတဲ႕..လက္မက မိကတည္းက ေျခြမိသြားေတာ႕ ျပန္တပ္ေပးလို႕မရေတာ႕ဘူးလို႕လဲ ေညာင္နာနာ ေျပာၾကေသးတယ္..တစ္ခါတည္းမဟုတ္ဘူး အေခါက္ေခါက္အခါခါ...ေနာက္ဆံုးႏွစ္မွာအသားညိဳညိဳေကာင္မေလး ၀ိဇၨာတန္းျပီးကာနီး ကၽြန္မတို႕ေလးေယာက္ ဓာတ္ပံုတြဲရုိက္ၾကတယ္..(အဲဒီအေခါက္က ေနာက္ဆံုး အဖုအထစ္ကင္းကင္းစင္စင္ နဲ႕ အတူတြဲျပီး ရိုက္ခဲ႕ၾကတာပဲ)...အတူတူသာ ေလွ်ာက္သြားတာ ရန္ကလဲ ျဖစ္ၾကေသး သေဘာထား မတိုက္ဆိုင္လို႕..အေတြးမတူၾကလို႕ (အဲဒါေတြက အက္ေၾကာင္းေတြ ျဖစ္လာမယ္႕ သေဘာထားမတိုက္ဆုိင္မႈေတြရဲ႕ အစ ပဲ ျဖစ္မယ္ထင္ရဲ႕)..ဒါေပမယ္႕ တစ္ျခားသူေတြနဲ႕ ယွဥ္လာရင္ သူတို႕အဖြဲ႕ထဲကလူသာ အေကာင္းဆံုး အလွဆံုးတဲ႕...ဒါေပမယ္႕..အသက္ေတြၾကီးျပင္းလာတာနဲ႕အမွ် မတူညီမႈေတြ..သြားတဲ႕ျမွားေတြက ပိုျပီး အရွိန္အဟုန္ျပင္းလာခဲ႕ၾကတယ္..ဆန္႕က်င္ဖက္ယံုၾကည္မႈေတြနဲ႕..
ဘ၀က်န္းမာေရးအတြက္..ငါေသာက္ေနတဲ႕ေဆးေတြ
ဖန္တီးျခင္းအႏုပညာကိုယိုယြင္းေစတယ္..
ကဲ ဘယ္လိုလုပ္မလဲကြယ္..
ကၽြန္မတို႕ေက်ာင္းျပီးသြားေတာ႕ ဆရာမျဖစ္သြားေရာလို႕ အက်ဥ္းခ်ံဳးျပီးဆုိၾကပါစို႕..ႏွစ္ႏွစ္တိတိ အျဖဴအစိမ္းကို ေက်ာင္းသူဘ၀တုန္းကလိုခံစားခ်က္မဟုတ္ပဲ ျမင္႕မားတဲ႕ခံယူခ်က္ေတြ ေက်ာင္းေတာ္က ပို႕ခ်လိုက္တဲ႕သင္ခန္းစာေတြနဲ႕ ဆရာမတစ္ေယာက္ရဲ႕ခံယူခ်က္အျပည္႕အ၀ထားျပီး ေပးဆပ္ခဲ႕ပါတယ္.. ကၽြန္မက စည္းေဘာင္ေတြကိုမုန္းတယ္ရွင္႕..လူငယ္ေတြရဲ႕အနာဂတ္ကို ထုဆစ္ဖို႕ ပန္းပုဆရာတစ္ေယာက္ရဲ႕သူ႕ရဲ႕ ပံုတူေပၚမွာထားတဲ႕ တန္ဖိုးတစ္ခုအတုိင္းပဲ..ကၽြန္မ ရဲ႕ လူသားပန္းပုေလးေတြကိုအလွပဆံုးထုဆစ္ေပးဖို႕ ေစတနာအျပည္႕နဲ႕ ဆရာမေလးတစ္ေယာက္အျဖစ္ ကိုယ္႕ကိုကိုယ္ ဂုဏ္ယူခဲ႕ပါတယ္.. ဒါေပမယ္႕ လူငယ္ေတြရဲ႕အနာဂတ္ကို ေရွးရိုးစြဲ ယံုၾကည္မႈအစဥ္အလာေတြနဲ႕ ေဘာင္သြင္းဖို႕ကၽြန္မေရာ ကၽြန္မရဲ႕ညီမ ပါ စိတ္ကူးမရွိခဲ႕တာခ်င္းတူခဲ႕တယ္..အဲဒီေတာ႕ ဆရာတစ္ေယာက္ရဲ႕ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းေတြ..ပို႕ခ်ခ်က္ေတြ စိတ္ပညာပိုင္းဆုိင္ရာခ်ဥ္းကပ္မႈေတြအေၾကာင္းနားမလည္တဲ႕ ယူနီေဖာင္းေျပာင္း၀တ္ထားတဲ႕ အထက္လူၾကီးဆိုတဲ႕သူေတြကို ၾကည္႕မရဘူး..အထင္မၾကီးဘူး..စာသင္ၾကားမႈအပိုင္းကို ေသနတ္က်ည္ဆံတစ္ခု ပစ္မွတ္ကို ဘယ္လိုထိေအာင္ပစ္မလဲပဲနားလည္သူေတြက ျခယ္လွယ္တာကို ဆန္႕က်င္တယ္...ကၽြန္မတို႕က ကေလာင္ကိုင္ထားတဲ႕သူေတြကိုစာသင္ေနတာေလ..ေသနတ္ကိုင္ထားတဲ႕သူေတြကို သင္တန္းေပးေနတာ မွမဟုတ္ဘဲ...ေနာ႕..ဟုတ္တယ္မဟုတ္လား...ေနာက္ဆံုးေတာ႕ အေျဖက အလုပ္က ထြက္သည္..ေပါ႕ရွင္...အဲလိုနဲ႕ အျဖဴအစိမ္း၀တ္တဲ႕ အထက္တန္းျပ ဆရာမကေန..ကိုယ္သိတဲ႕တတ္တဲ႕ အသိပညာကို အျခားဘာသာစကားတစ္ခုကို လူငယ္ေတြဆီျဖန္႕ေ၀ေပးတဲ႕ ဆရာမ ျဖစ္လာေရာဆိုပါစို႕...(အဲဒီအခါမွာေတာ႕ ေစတနာမွာ နည္းနည္း အုတ္ေရာေရာ ေက်ာက္ေရာေရာျဖစ္လာတာေပါ႕ေနာ္..သင္ယူသူေတြဆီက လခယူျပီးသင္တာဆိုေတာ႕ ဟက္ဟက္)
၂၆ ရက္ ဂၽြန္ ၂၀၁၁
မနက္ သံုးနာရီ တစ္ဆယ္႕ရွစ္မိနစ္
.သူငယ္ခ်င္းမရွိဘူး..ေက်ာင္းသြားလဲ..အတန္းထဲမွာ အထီးသိပ္က်န္ခဲ႕တယ္..တစ္ခုေတာ႕ေကာင္းခဲ႕ပါတယ္..နာက်င္မႈနဲ႕စာကပဲကိုယ္႕ရဲ႕အေဖာ္လိုျဖစ္လာခဲ႕ေတာ႕.
.ဘက္လိုက္မႈမရွိတဲ႕အခါမွာ အတန္းထဲကစာေတာ္ေသာအူေၾကာင္ေၾကာင္ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ျဖစ္လာခဲ႕တယ္.
.ေကာင္ေလးေတြႏွာေခါင္းရွံဴ႕ရယ္ေမာသံသဲ႕သဲ႕ေတြၾကား..ေက်ာင္းသူေခ်ာေခ်ာေတြရဲ႕မွတ္ေက်ာက္တင္အၾကည္႕ေတြၾကားမွာ က်ရံွဴးခဲ႕တဲ႕ကၽြန္မ ရွစ္တန္းကို ပထမဆုနဲ႕ေအာင္ခဲ႕တယ္..ကုိငယ္က ဆိုးလာတယ္..သူ အိမ္ကေန ခနခန ထြက္ေျပးတယ္...ငါးတန္းမွာ အတူတူ တက္ေနရင္းက သူအိမ္က ထြက္ေျပးတယ္..ေမေမကလိုက္ရွာ ျပန္ေခၚ..အဲဒါနဲ႕ အတန္းမတူေတာ႕ဘူး..ကိုငယ္က တစ္တန္းငယ္ျပီးက်န္ခဲ႕တယ္ (တကယ္ေတာ႕ အဲအခ်ိန္ကတည္းက သူ ေက်ာင္းစာကိုစိတ္မ၀င္စားေတာ႕ဘူး..သူ ရင္ဘတ္ထဲက သီးပြင္႕ေနတဲ႕အိပ္မက္ေတြက ေလေအးေပးစက္နဲ႕ ရံုးခန္းအေကာင္းစားမဟုတ္ပဲ..မီးေရာင္ေတြ တစ္၀ုန္း၀ုန္းေပါက္ကြဲေနတဲ႕ စင္ျမင္႕ထက္မွာေလ).. ကိုငယ္က သိပ္ၾကိဳးစားတယ္..မိသားစုအတြက္ ညီမငယ္ေတြအတြက္..ညီငယ္ေလးေတြအတြက္..သူငယ္ငယ္ေလးနဲ႕အလုပ္စံုတယ္..သမာအာဇီ၀ေပါ႕ေလ..ရသမွ်ေငြကို ေမေမ႕ကိုအပ္..(အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေဖေဖက စီးပြားက်တဲ႕ဒဏ္ကို လြဲမွားစြာ ရင္ဆိုင္ရင္း ယစ္ထုပ္ၾကီးျဖစ္ေနျပီ ႏွလံုးေရာဂါကလဲ ခံစားေနရေသးတယ္)..အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေဖေဖအျမဲတမ္းေျပာတဲ႕စကားကေတာ႕ သူေပးႏိုင္တာ ပညာပဲရွိတယ္..စာကိုသင္ပါ..ေနာက္ေဖေဖ႕လို မရွံဴးနိမ္႕ေစနဲ႕..တဲ႕..သုညအဆင္႕မွာပဲျဖစ္ျဖစ္ေရွ႕ဆံုးက သုညျဖစ္ပါေစတဲ႕..စိတ္ထဲကိုအနက္ရွိဴင္းဆံုးစိမ္႕၀င္ခဲ႕တဲ႕ စကားႏွစ္ခြန္းေပါ႕..ပညာနဲ႕အႏိုင္ယူရမယ္.. ေမေမက အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူ႕ရင္ေသြးေတြကို ခံတပ္ၾကီးတစ္ခုလို..ေတာအုပ္ၾကီးတစ္ခုလို အရိပ္ေတြေပး ကာကြယ္ေပးလိုအပ္ခ်က္ေတြ တတ္ႏိုင္သမွ် ျဖည္႕ဆည္းေပးရင္း ကၽြန္မတို႕ရဲ႕..အေကာင္းဆံုး ခုိနားရာၾကီးေပါ႕..(ေက်းဇူးပါ ေမေမ).ခုႏွစ္တန္းႏွစ္မွာ ဒဂံုေျမာက္ပိုင္းကိုေျပာင္းရတယ္..ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပဲ ေျပာင္းခဲ႕တာေပါ႕..မိသားစုနဲ႕အတူတကြပဲေလ..ဒါေပမယ္႕ ေက်ာင္းဖြင္႕ခ်ိန္မွာ သမိုင္းမွာ ေက်ာင္းျပန္တက္ရေတာ႕ ဒဂံုကေန တက္ဖုိ႕ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ႕ ကိုေလးတို႕မိသားစုနဲ႕သြားေနျပီး ေက်ာင္းတက္ရတယ္..အဲဒီမွာ သူစိမ္းဆိုဘယ္သူစိမ္းမွ မေကာင္းဘူးဆိုတဲ႕ သံသယၾကီးအျမစ္တြယ္ခဲ႕တယ္..ကိုေလးရဲ႕ဇနီးက သူ႕မိသားစုအတြက္ ဟင္းကသပ္သပ္..အၾကီးအငယ္ စားဖုိ႕ဟင္းသပ္သပ္ခ်က္တယ္..ရွင္းျပစရာေတာ႕လုိမယ္မထင္ဘူး..ဗီတာမင္အျပည္႕အ၀ပါတဲ႕ အသီးအရြက္မ်ိဳးစံုကို အဲဒီအခ်ိန္ကစျပီး ၾကိဳက္တတ္သြားခဲ႕တာ ထင္တာပဲ..တစ္ႏွစ္လံုး ၀မ္းနည္းသိမ္ငယ္မႈေတြနဲ႕ ေက်ာင္းတက္ရတယ္..(ေဖေဖနဲ႕ေမေမ႕ကိုေတာ႕ ဆယ္တန္းေအာင္ျပီးမွ အဲအေၾကာင္းေတြ ျပန္ေျပာျဖစ္တယ္ထင္တယ္..ရယ္ရယ္ေမာေမာနဲ႕ေပါ႕ေလ) အဲလိုနဲ႕ပဲ အထက္တန္းေရာက္ခဲ႕တယ္ေပါ႕ေလ..ေက်ာင္းေျပာင္းခဲ႕တယ္..ကၽြန္မရဲ႕ေနေရာင္ျခည္ေတြကိုစေတြ႕ရတဲ႕စာသင္ႏွစ္ေပါ႕..အဲဒီအခ်ိန္မွာ စာသင္ခန္းထဲမွာလဲ သင္းကြဲ ပဲေပါ႕ ညီအစ္မ ႏွစ္ေယာက္လံုး..ဒါေပမယ္႕ အဲဒီ စာသင္ခန္းေတြကပဲ..လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ေကာင္းျခင္းမေကာင္းျခင္းဆုိတာ..လူေပၚမွာပဲ မူတည္တယ္..ေသြးသားေတာ္စပ္မႈနဲ႕မဆုိင္ဘူး ဆိုတာ သိခဲ႕ရတယ္..
..ေက်ာင္းသြားေဖာ္ဆိုတာ သိပ္ကိုအဓိပၸါယ္ရွိတဲ႕စကားလံုးေလးအျဖစ္ ကိုးတန္းႏွစ္မွာ ကၽြန္မ လက္ခံခဲ႕တယ္..ကၽြန္မလူၾကီးျဖစ္ျပီေလ..အတန္းထဲမွာ..ကၽြန္မတို႕က ခ်စ္ဖို႕ေကာင္းတယ္ဆိုပဲ..ဗမာလူမ်ိဳးေတြအမ်ားၾကီးရွိတဲ႕ေက်ာင္းမွာ..ကၽြန္မတို႕က ျပဴးတူးေၾကာင္ေတာင္သင္းကြဲေလးေတြေပါ႕..(ေအာ္ ကၽြန္မတို႕အလယ္တန္းမွာက ကရင္လူမ်ိဳးေတြအမ်ားၾကီးရွိတဲ႕ ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းမွာ တက္ခဲ႕တာ)ဘယ္သူ႕ကိုမွလဲ စကားမေျပာ..ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္ထဲတြတ္တြတ္တြတ္တြတ္လုပ္ေနတဲ႕ကၽြန္မတို႕ကို..ဆရာမကေခၚျပီး ပတ္၀န္းက်င္နဲ႕အဆက္အသြယ္လုပ္ဖို႕ေျပာရတဲ႕အထိ ကၽြန္မတို႕လူသိပ္ေၾကာက္ခဲ႕တာ..
ကၽြန္မတို႕စာသင္ခန္းေဖာ္ေတြက..စာသင္ခန္းနဲ႕သူငယ္ခ်င္းဆိုတာ ပိုက္ဆံနဲ႕ေခတ္ဆန္ဆန္ယဥ္ေက်းမႈေတြလို မစိမ္းကားဘူးဆိုတာကို သင္ေပးခဲ႕ပါတယ္..ကၽြန္မတုိ႕ က်ဴရွင္မတက္ႏိုင္ခဲ႕ဘူး..သူငယ္ခ်င္းေတြကသူတို႕က်ဴရွင္က သင္ေပးတာေတြကို ျပန္ေျပာရွင္းျပ..နားလည္ခဲ႕ရတယ္..ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ပညာေရးကက်ဴရွင္ေတြကို ပံ႕ပိုးကူညီတဲ႕စနစ္ေလ..အျပင္သင္တန္းမယူရင္ အတန္းထဲမွာ သူလိုကိုယ္လုိရဲ႕အေနာက္ကလူျဖစ္တဲ႕စနစ္..ကိုးတန္းကိုကုတ္ကတ္ျပီးေအာင္လာခဲ႕တဲ႕ကၽြန္မတို႕ညီအစ္မဆယ္တန္းမွာလဲ အေနာက္ဆံုးအတန္းမွာထိုင္ရတယ္..ေပ်ာ္တာပါပဲ..သူငယ္ခ်င္းေတြက..ကိုယ္႕အတန္းမွာလာထိုင္ၾကတာကိုး..ေအာ္ ေမ႕လို႕ေျပာျပရဦးမယ္..
အတန္းေခါင္းေဆာင္ကေလ..ကိုးတန္းႏွစ္ကေပါ႕..ကၽြန္မကို ရည္းစားစာေပးတယ္..ကၽြန္မကဘယ္ရမလဲ..မိန္းမတို႕မာယာသံုးျပီး အာေခါင္ျခစ္ျပီးေအာ္ငိုတာ..လူပံုအလယ္မွာ..သူတို႕တစ္ဖြဲ႕လံုးဘာလုပ္ရမွန္းမသိ ေျခမကိုင္မိ လက္မကိုင္မိျဖစ္ကုန္တာေပါ႕..မသိရင္ပဲ ကၽြန္မပံုစံက ရုတ္တရက္ နင္႕အဖြားဆံုးသြားလို႕ ဆိုတဲ႕သတင္းၾကားရသလိုမ်ိဳးကို ေအာ္ငိုတာဆိုေတာ႕.သူတို႕လဲ လန္႕တာေပါ႕...ဟဟဟ..အမွတ္တရပါပဲ..ေနာက္ပိုင္းအဲလိုမဆိုးေတာ႕ပါဘူး..ဆယ္တန္းေအာင္ျပီးတဲ႕ေနာက္ပိုင္း ကၽြန္မတို႕ရဲ႕ေရႊေရာင္ေန႕ရက္ေတြစတာပါပဲ..ကေလးဘ၀ကိုကေလးဆန္ဆန္မျဖတ္သန္းခဲ႕ရေပမယ္႕လူၾကီးဘ၀ကိုေတာ႕ ဆယ္တန္းေအာင္ျပီးကာစကတည္းက ဘာမွန္းညာမွန္းမသိနဲ႕လက္ခံခဲ႕ရတယ္..ေျပာထားပါတယ္..ကၽြန္မတို႕ကဆင္းရဲတယ္လို႕.
.ဆယ္တန္းေအာင္ျပီးတာနဲ႕.ေအာင္စာရင္းေစာင္႕ရင္း အလုပ္လုပ္ရတယ္.
အိမ္စားရိတ္ကိုတစ္ဖက္တစ္လမ္းကေနေထာက္ပံ႕ရေအာင္လို႕ အဲဒါကပဲ အိမ္ကုိတာ၀န္သိတတ္ရမယ္..ေကၽြးေမြးေစာင္႕ေရွာက္ရမယ္..ဆိုတဲ႕တာ၀န္သိစိတ္ကို စတင္သေႏၶတည္ေစခဲ႕တာထင္ပါရဲ႕...ကၽြန္မတို႕မနားခဲ႕ရဘူး..ေနာက္ ..ဆရာမသင္တန္း(ေကာလိပ္အေျချပဳ) တက္ရေတာ႕မွ..ေက်ာင္းသူဘ၀ကိုျပန္ေရာက္ခဲ႕တယ္...အဲဒီတုန္းကသူငယ္ခ်င္းေတြကသိပ္ေကာင္းခဲ႕ၾကတာ..တကယ္႕ညီအစ္မေတြလိုမ်ိဳး..
အေဆာင္မွာအတူတူေနရတာကိုး..ေပ်ာ္စရာသိပ္ေကာင္းပါတယ္..ပိုက္ဆံမရွိတဲ႕သူ.ပိုက္ဆံရွိတဲ႕သူ..အားလံုးကအတူတူပဲ..ညီမွ်တယ္.ဘက္လိုက္မႈမရွိဘူး..ဆရာမေတြကလဲ သိ္ပ္ကိုေတာ္တယ္..သူတို႕ကိုအားက်ရင္သူတို႕လိုငါေတာ္ရမယ္ဆိုတဲ႕စိတ္အသိေလးက တိတ္တိတ္ကေလးကိန္းေအာင္းေနခဲ႕တယ္..ဆရာမ ေဒၚဟန္ဟန္သီက ကၽြန္မ အေလးစားရဆံုးဆရာမတစ္ေယာက္ေပါ႕..ေနာက္ေဒၚမာလာၾကည္..သူတို႕ေတြက ပညာေရးနဲ႕ဆိုင္တဲ႕သေဘာတရားေတြ..စာသင္ခန္းကိုဘယ္လိုရေအာင္ထိန္းမလဲဆိုတဲ႕သင္ခန္းစာေတြကို..ဥပမာေတြနဲ႕သင္သြားေပးတာ.
.သူတို႕အဂၤလိပ္စာ အဂၤလိပ္စကားကလဲ သိပ္ကိုေကာင္းတယ္..ေဒၚဟန္ဟန္သီေျပာခဲ႕တဲ႕စကားေလးတစ္ခြန္းက ကၽြန္မဘ၀ကိုသိပ္ေျပာင္းလဲေစခဲ႕တာေပါ႕..တစ္ခုခုကို..ကိုယ္တစ္ကယ္ျဖစ္ခ်င္တယ္ လုပ္ခ်င္တယ္.ဆိုရင္ကိုယ္႕ကိုကုိယ္ေသေသခ်ာခ်ာျပန္ဆန္းစစ္ပါတဲ႕..တကယ္႕ကိုအဲဒီအရာက ကိုယ္႕စိတ္ထဲမွာ အျမဳေတတစ္ခုလိုစြဲေနရင္..တစ္ေန႕ေန႕မွာျဖစ္ကိုျဖစ္ပါတယ္တဲ႕..ၾကာရင္လည္းၾကာမယ္ ျမန္ရင္လဲျမန္မယ္..
ကိုယ္ေရာက္သြားတဲ႕ေနရာနဲ႕ကိုယ္႕အျမဳေတနဲ႕လိုက္ဖက္ညီတဲ႕တစ္ေန႕..သမီးအဲဒီအရာကိုရလိမ္႕မယ္တဲ႕...
ေက်းဇူးတင္ပါတယ္..ဆရာမ..အဲဒီအရာကကၽြန္မဘ၀ကိုေျပာင္းလဲေစခဲ႕ပါတယ္..ကၽြန္မအဂၤလိပ္စကားသိပ္ေျပာတတ္ခ်င္ခဲ႕တာ..native speaker တစ္ေယာက္ေလာက္နီးပါးေပါ႕..ငယ္ငယ္ေလးထဲက စြဲလန္းခဲ႕တာအဲလိုျဖစ္လာဖို႕..အခုလဲ ဒီဘာသာစကားေၾကာင္႕ပဲ..
ကၽြန္မ ပံုမွန္ထက္နည္းနည္းသာတဲ႕အေနအထားမွာရပ္တည္ႏိုင္ခဲ႕တယ္ေလ
မိုးညမ်ားမွာအခ်စ္ေပ်ာက္ကိုရွာတုန္း..ဒီမိုးစက္ေတြႏွိပ္စက္ၾက..အုိး..မုိးသည္းထဲကကိုယ္႕ရဲ႕မ်က္ရည္..ဘယ္သူမွ မေတြ႕ဘူး..လြမ္းမိုးေတြသည္းတုန္းေပါ႕..စာနာႏိုင္သူမရွိ..မအိပ္ဘူးညေတြကိုယ္႕တစ္ေယာက္ထဲ..ေတြ႕မလားမင္းကိုရွာေနခဲ႕.မေပ်ာ္တဲ႕ေန႕မ်ားရယ္..မေပ်ာ္ႏိုင္ညမ်ားထဲ..မင္းကိုရွာခဲ႕အခ်စ္..ဒီမွာေတာ႕အသည္းေတြကြဲ..
သီခ်င္းေလးက ၾကာခဲ႕ျပီ..သီခ်င္းေလးကိုဆိုခဲ႕သူေတြလဲၾကာခဲ႕ျပီ..သီခ်င္းကိုၾကိဳက္ခဲ႕တဲ႕ေကာင္မေလးတစ္သိုက္ကလဲ....တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္
အေ၀းၾကီးကိုေရာက္သြားၾကျပီ..အနီးဆံုးမွာေနၾကရင္း..ဒီေရညွိက ငါ႕ထက္ေခ်ာတယ္ဟ လို႕ စေျပာခဲ႕တဲ႕ ငါ႕သူငယ္ခ်င္းမေလး.အသားညိဳညိဳ.ဆံပင္အရွည္ၾကီးနဲ႕ ေကာင္မေလးေပါ႕..အဲဒီတုန္းက.အခုေတာ႕..ဟိုးအေ၀းၾကီးမွာ..စိတ္ခ်င္းေ၀းေနၾကျပီ..လူေတြဘာေၾကာင္႕နီးနီးေလးနဲ႕စကားကိုအက်ယ္ၾကီးေအာ္ေျပာၾကတာလဲဆိုတဲ႕စကားေလးကို အခုမွ နားလည္ခဲ႕ပါတယ္..ကၽြန္မ႕ေတြဆိုးခဲ႕ၾကတယ္..ေတေဖာ္ေတဖက္ညီခဲ႕ၾကတယ္..တဲ႕..ရပ္ကြက္ထဲက လူေတြကေျပာတယ္..သူတို႕လဲ ခ်စ္ၾကတယ္ အဲဒီေကာင္မေလးတစ္ဖြဲ႕ကို..
သူတို႕ကရိုးရိုးေလးဆိုးၾကတာကို..လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထိုင္တယ္..အဲ..အဲဒီအဖြဲ႕ရဲ႕အသက္အငယ္ဆံုးေကာင္မေလး ေမြးေန႕တစ္ခုမွာ..သူတို႕ အရက္ခိုးေသာက္ၾကတယ္..သိလား..ဘီအီးဆိုတဲ႕အရက္..ခါးလိုက္တာ..ဆိတ္သားေျခာက္နဲ႕..ေမြးေန႕ရွင္ပဲ အရင္ဆံုးမူးျပီးအိပ္ေပ်ာ္သြားတာ..တစ္ခါတစ္ေလ ရပ္ကြက္ထဲမွာ လူေျခတိတ္တဲ႕အခ်ိန္ထိ သူတို႕တစ္ဖြဲေတလို႕ေပလို႕ေကာင္းတုန္း..အဲဒီအဖြဲ႕ထဲကကၽြန္မတို႕ ႏွစ္ေယာက္က ျခံ၀င္းအက်ယ္ၾကီးမွာေနၾကတာ..ခ်မ္းသာလို႕လို႕မထင္နဲ႕..ေမေမအလုပ္လုပ္တဲ႕ေက်ာင္းမွာ အိမ္ေဆာက္ျပီးေနေနတာ..အဲဒီေက်ာင္း၀င္းထဲမွာ ရာသီ ခုႏွစ္ ရာသီ လည္ပတ္ခဲ႕ၾကတယ္..သူတို႕ေတြကစားၾကတယ္..ဆယ္တန္းေအာင္ျပီးတာေတာင္..သူတို႕ ကေလးေတြလိုကစားလို႕ေကာင္းတုန္း..ခရီးထြက္ၾကတယ္...အဲဒီထဲမွာမွ အညိဳေရာင္ေကာင္မေလးနဲ႕** အသားနီနီေကာင္မေလးက ပိုတြဲတယ္..ပိုမွ်ေ၀ျဖစ္ၾကတယ္ေပါ႕..ခံစားခ်က္ေတြတူၾကတယ္..စိတ္ကူးယဥ္တာေတြလဲ တူတယ္.."နင္ၾကီးလာရင္ ငါ႕ကို သိန္းႏွစ္ဆယ္ေခ်းေနာ္"..တဲ႕..ရယ္ရတယ္..တစ္ေယာက္ကလဲ ျပန္ေျပာတယ္ "ေခ်းမွာေပါ႕ဟ" တဲ႕..သိန္းႏွစ္ဆယ္ဆိုတဲ႕ေငြေၾကးက..သိပ္မထူးျခားတဲ႕ကိန္းဂဏန္းအျဖစ္ ေရာက္လာမယ္႕ ေခတ္မွာ သူတို႕က ကေလးဘ၀ သိန္းႏွစ္ဆယ္ သေဘာတူညီမႈထက္ မ်ားတဲ႕ ကြဲလြဲမႈေတြ သေဘာထားမတိုက္ဆိုင္မႈေတြ..မာန..ေတြနဲ႕..လူၾကီးေတြျဖစ္ေနၾကတယ္..
ဒါေပမယ္႕ ခုခ်ိန္ထိ အသားနီနီနဲ႕ေကာင္မေလးက..ကေလးဘ၀ကေရာ..သူအရမ္းေၾကကြဲအားငယ္ေနခဲ႕တဲ႕အခ်ိန္ သူ႕ဘက္မွာရပ္တည္ရင္း..သူ႕သူငယ္ခ်င္းအားေပးခဲ႕တဲ႕စကားေတြကို ခုထိ မေမ႕ဘူး..နားထဲမွာၾကားတိုင္း မဲ႕ျပံဳးျပံဳးျဖစ္တယ္..တဲ႕.
အလင္းေတြနဲ႕ထုဆစ္ရင္း...အနာဂတ္ကပါးပါးလ်လ်...
ခံစားေနက်ကဗ်ာေတြလဲမခ်ိဳျမႏိုင္ေတာ႕ဘူး..
တစ္ေန႕ျပီးတစ္ေန႕ ေသခ်ာလာတာ ဘ၀ကပ်င္းဖုိ႕ေကာင္းတယ္..
အင္း အဲလုိနဲ႕ၾကီးျပင္းခဲ႕ၾကပါတယ္..ငယ္ငယ္ကစကားနည္းခဲ႕သေလာက္..အရြယ္လတ္လတ္မွာ စကားေတြၾကြယ္ခဲ႕တယ္..စကား၀ုိင္းမွာဦးေဆာင္ခဲ႕သူက ကၽြန္မေပါ႕..သူက စာဖတ္ရတာၾကိဳက္တယ္ ျပီးေတာ႕ စကားၾကြယ္တယ္(လို႕ က်န္တဲ႕ေကာင္မေလးေတြက မွတ္ခ်က္ေပးတယ္) ဘာေၾကာင္႕လဲဆိုေတာ႕ စကားႏိုင္လုၾကတိုင္းမွာ သူကအျမဲလိုလို ႏိုင္ေအာင္ အခ်က္အလက္နဲ႕ (မွန္သည္ျဖစ္ေစ မွားသည္ျဖစ္ေစ) ကိုးကားေျပာတယ္..စကားလံုးေတြနဲ႕ပစ္ေပါက္ျပီး သူတို႕ကိုႏွိပ္စက္တယ္..ေလ..ေပ်ာ္စရာအရမ္းေကာင္းတယ္..ျပီးရင္ ရယ္ၾကတယ္..အသက္အငယ္ဆံုးေကာင္မေလးက ေျပာဖူးတယ္..အသားနီနီေကာင္မေလးနဲ႕ သူ႕ေမာင္ေလး စကားမ်ားရင္ သူတို႕ေျပာတဲ႕စကားေတြ သူနားမလည္ဘူးတဲ႕..ရယ္ၾကေသးတယ္..အျပစ္သားေတြမျဖစ္ခင္ေပါ႕..သူတို႕ဘယ္သြားသြား..ဘာလုပ္လုပ္..တစ္ပူးတြဲတြဲ..နဲ႕ေပါ႕..အညိဳေရာင္ေကာင္မေလး တကၠသိုလ္ သြားတက္ေတာ႕ အသားနီနီေကာင္မေလးက သူ႕ေဘးမွာ အေဖာ္အျဖစ္ ခပ္တည္တည္နဲ႕လုိက္တက္တယ္..သူတို႕ေတြ ဆယ္တန္းေအာင္ေတာ႕ ေမဂ်ာေတြကြဲျပီး တက္ရတဲ႕အခ်ိန္ေတြမတူေတာ႕ဘူးေလ..အညိဳေရာင္ေကာင္မေလးက အေ၀းသင္ ၀ိဇၨာတန္းတက္တယ္..သူ႕အတန္းထဲမွာ သူ သူငယ္ခ်င္းမရွိဘူး..ဘယ္ရွိမလဲ သံုးႏွစ္လံုးလံုး တစ္ျပံဳတစ္မၾကီးေက်ာင္းလိုက္တက္ျပီး ၀ရုန္းသုန္းကားလုပ္ေနမွေတာ႕..အသားနီနီေကာင္မေလး က အတန္းထဲမွာ စာေရာသင္ေနတုန္း..က်န္တဲ႕ေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္က ဒဂံုတကၠသိုလ္တစ္ခြင္ ျပဲျပဲစင္ေအာင္ ငါးလုိက္မွ်ားၾကတယ္..ျပီးေတာ႕ ဂဏန္းေတြကို လက္မေတြ ေျခြျပီး ေရထဲျပန္လႊတ္တယ္..သူတို႕ ငရဲၾကီးမွာကိုေၾကာက္လို႕ ျပန္လႊတ္ေပးတာတဲ႕..လက္မက မိကတည္းက ေျခြမိသြားေတာ႕ ျပန္တပ္ေပးလို႕မရေတာ႕ဘူးလို႕လဲ ေညာင္နာနာ ေျပာၾကေသးတယ္..တစ္ခါတည္းမဟုတ္ဘူး အေခါက္ေခါက္အခါခါ...ေနာက္ဆံုးႏွစ္မွာအသားညိဳညိဳေကာင္မေလး ၀ိဇၨာတန္းျပီးကာနီး ကၽြန္မတို႕ေလးေယာက္ ဓာတ္ပံုတြဲရုိက္ၾကတယ္..(အဲဒီအေခါက္က ေနာက္ဆံုး အဖုအထစ္ကင္းကင္းစင္စင္ နဲ႕ အတူတြဲျပီး ရိုက္ခဲ႕ၾကတာပဲ)...အတူတူသာ ေလွ်ာက္သြားတာ ရန္ကလဲ ျဖစ္ၾကေသး သေဘာထား မတိုက္ဆိုင္လို႕..အေတြးမတူၾကလို႕ (အဲဒါေတြက အက္ေၾကာင္းေတြ ျဖစ္လာမယ္႕ သေဘာထားမတိုက္ဆုိင္မႈေတြရဲ႕ အစ ပဲ ျဖစ္မယ္ထင္ရဲ႕)..ဒါေပမယ္႕ တစ္ျခားသူေတြနဲ႕ ယွဥ္လာရင္ သူတို႕အဖြဲ႕ထဲကလူသာ အေကာင္းဆံုး အလွဆံုးတဲ႕...ဒါေပမယ္႕..အသက္ေတြၾကီးျပင္းလာတာနဲ႕အမွ် မတူညီမႈေတြ..သြားတဲ႕ျမွားေတြက ပိုျပီး အရွိန္အဟုန္ျပင္းလာခဲ႕ၾကတယ္..ဆန္႕က်င္ဖက္ယံုၾကည္မႈေတြနဲ႕..
ဘ၀က်န္းမာေရးအတြက္..ငါေသာက္ေနတဲ႕ေဆးေတြ
ဖန္တီးျခင္းအႏုပညာကိုယိုယြင္းေစတယ္..
ကဲ ဘယ္လိုလုပ္မလဲကြယ္..
ကၽြန္မတို႕ေက်ာင္းျပီးသြားေတာ႕ ဆရာမျဖစ္သြားေရာလို႕ အက်ဥ္းခ်ံဳးျပီးဆုိၾကပါစို႕..ႏွစ္ႏွစ္တိတိ အျဖဴအစိမ္းကို ေက်ာင္းသူဘ၀တုန္းကလိုခံစားခ်က္မဟုတ္ပဲ ျမင္႕မားတဲ႕ခံယူခ်က္ေတြ ေက်ာင္းေတာ္က ပို႕ခ်လိုက္တဲ႕သင္ခန္းစာေတြနဲ႕ ဆရာမတစ္ေယာက္ရဲ႕ခံယူခ်က္အျပည္႕အ၀ထားျပီး ေပးဆပ္ခဲ႕ပါတယ္.. ကၽြန္မက စည္းေဘာင္ေတြကိုမုန္းတယ္ရွင္႕..လူငယ္ေတြရဲ႕အနာဂတ္ကို ထုဆစ္ဖို႕ ပန္းပုဆရာတစ္ေယာက္ရဲ႕သူ႕ရဲ႕ ပံုတူေပၚမွာထားတဲ႕ တန္ဖိုးတစ္ခုအတုိင္းပဲ..ကၽြန္မ ရဲ႕ လူသားပန္းပုေလးေတြကိုအလွပဆံုးထုဆစ္ေပးဖို႕ ေစတနာအျပည္႕နဲ႕ ဆရာမေလးတစ္ေယာက္အျဖစ္ ကိုယ္႕ကိုကိုယ္ ဂုဏ္ယူခဲ႕ပါတယ္.. ဒါေပမယ္႕ လူငယ္ေတြရဲ႕အနာဂတ္ကို ေရွးရိုးစြဲ ယံုၾကည္မႈအစဥ္အလာေတြနဲ႕ ေဘာင္သြင္းဖို႕ကၽြန္မေရာ ကၽြန္မရဲ႕ညီမ ပါ စိတ္ကူးမရွိခဲ႕တာခ်င္းတူခဲ႕တယ္..အဲဒီေတာ႕ ဆရာတစ္ေယာက္ရဲ႕ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းေတြ..ပို႕ခ်ခ်က္ေတြ စိတ္ပညာပိုင္းဆုိင္ရာခ်ဥ္းကပ္မႈေတြအေၾကာင္းနားမလည္တဲ႕ ယူနီေဖာင္းေျပာင္း၀တ္ထားတဲ႕ အထက္လူၾကီးဆိုတဲ႕သူေတြကို ၾကည္႕မရဘူး..အထင္မၾကီးဘူး..စာသင္ၾကားမႈအပိုင္းကို ေသနတ္က်ည္ဆံတစ္ခု ပစ္မွတ္ကို ဘယ္လိုထိေအာင္ပစ္မလဲပဲနားလည္သူေတြက ျခယ္လွယ္တာကို ဆန္႕က်င္တယ္...ကၽြန္မတို႕က ကေလာင္ကိုင္ထားတဲ႕သူေတြကိုစာသင္ေနတာေလ..ေသနတ္ကိုင္ထားတဲ႕သူေတြကို သင္တန္းေပးေနတာ မွမဟုတ္ဘဲ...ေနာ႕..ဟုတ္တယ္မဟုတ္လား...ေနာက္ဆံုးေတာ႕ အေျဖက အလုပ္က ထြက္သည္..ေပါ႕ရွင္...အဲလိုနဲ႕ အျဖဴအစိမ္း၀တ္တဲ႕ အထက္တန္းျပ ဆရာမကေန..ကိုယ္သိတဲ႕တတ္တဲ႕ အသိပညာကို အျခားဘာသာစကားတစ္ခုကို လူငယ္ေတြဆီျဖန္႕ေ၀ေပးတဲ႕ ဆရာမ ျဖစ္လာေရာဆိုပါစို႕...(အဲဒီအခါမွာေတာ႕ ေစတနာမွာ နည္းနည္း အုတ္ေရာေရာ ေက်ာက္ေရာေရာျဖစ္လာတာေပါ႕ေနာ္..သင္ယူသူေတြဆီက လခယူျပီးသင္တာဆိုေတာ႕ ဟက္ဟက္)
၂၆ ရက္ ဂၽြန္ ၂၀၁၁
မနက္ သံုးနာရီ တစ္ဆယ္႕ရွစ္မိနစ္
ပစၥဳပၸန္ နဲ႕ ျဖစ္ ပ်က္
လက္ေတြ႕ဆူးၾကမ္းနဲ႕
အသင္႕စားသံုးႏိုင္ေသာလူ႕မလိုင္မ်ား
စီးကရက္တိုမ်ား..
စကားခ်ိဳခ်ိဳနဲ႕သံလုိက္စက္ကြင္းမ်ား..
စကတ္တိုလာေသာမီနီမားကတ္မ်ား.
ပလုတ္ပေလာင္းဖားေအာ္သံမ်ား
အလန္႕တၾကားရယ္ၾက..
ေၾကးစားသံမ်ား..မာက်ဴရီညမ်ား..
ေနရာရွားပါးမႈမ်ား..
ပ်ားအံုမ်ား..ပိုက္လိုင္းမ်ား..
ေဆာင္းတြင္းအိပ္မက္အၾကြင္းအက်န္မ်ား..
တစ္၀က္တစ္ပ်က္မ်က္ရည္မ်ားနဲ႕ကခုန္ျခင္းမ်ား
ေတြ႕ဆံုခြဲခြာျခင္းမ်ား..
သယ္ယူသြားေသာ..အာဃာတမ်ား..
ၾကြင္းက်န္ရစ္ေသာရုပ္ကလာပ္မ်ား..
မလံုမလဲလိပ္ျပာမ်ား..တုန္ရင္ေနေသာလက္မ်ား..
ခါးကုန္းေနေသာ..ေတာင္းဆိုသံမ်ား..
အႏွစ္သံုးဆယ္မ်ား..
အႏွစ္ေလးဆယ္မ်ား..
ဆယ္႕ေျခာက္ႏွစ္မ်ား..
လမ္းေလွ်ာက္ေနေသာ စာေျခာက္ရုပ္မ်ား
အသက္ရွဴေနေသာအိပ္မက္ဆိုးမ်ား..
ေတာင္းဆိုခ်က္မ်ား...ေသြးပြက္မ်ား..
ေသြးလန္႕ေနေသာ ေဒါင္းမီးေနသည္မ်ား.
၀တ္ရံုမ်ား..ဓားခ်က္မ်ား...
လမ္းေလွ်ာက္ထြက္သြားေသာ မ်ဥ္းမ်ား..
မ်က္ႏွာဖံုးဒရြတ္တိုက္နဲ႕သူငယ္ခ်င္းမ်ား..
တြဲလက္မ်ား..ခြဲလက္မ်ား..
လက္ဆုပ္လက္ကိုင္ျပထားေသာဒဏ္ရာအနာတရမ်ား..
ကေျခသည္ေတြေရးတဲ႕ လြတ္လပ္ေရး
စကၠဴစုတ္ကိုလံုးေျခလႊင္႕ပစ္ျပီး.....
ငါ ...အသက္ျပင္းျပင္းရွဴမိတယ္...
ေခးလ
၅.၈.၂၀၁၁ (ေသာၾကာေန႕)
အသင္႕စားသံုးႏိုင္ေသာလူ႕မလိုင္မ်ား
စီးကရက္တိုမ်ား..
စကားခ်ိဳခ်ိဳနဲ႕သံလုိက္စက္ကြင္းမ်ား..
စကတ္တိုလာေသာမီနီမားကတ္မ်ား.
ပလုတ္ပေလာင္းဖားေအာ္သံမ်ား
အလန္႕တၾကားရယ္ၾက..
ေၾကးစားသံမ်ား..မာက်ဴရီညမ်ား..
ေနရာရွားပါးမႈမ်ား..
ပ်ားအံုမ်ား..ပိုက္လိုင္းမ်ား..
ေဆာင္းတြင္းအိပ္မက္အၾကြင္းအက်န္မ်ား..
တစ္၀က္တစ္ပ်က္မ်က္ရည္မ်ားနဲ႕ကခုန္ျခင္းမ်ား
ေတြ႕ဆံုခြဲခြာျခင္းမ်ား..
သယ္ယူသြားေသာ..အာဃာတမ်ား..
ၾကြင္းက်န္ရစ္ေသာရုပ္ကလာပ္မ်ား..
မလံုမလဲလိပ္ျပာမ်ား..တုန္ရင္ေနေသာလက္မ်ား..
ခါးကုန္းေနေသာ..ေတာင္းဆိုသံမ်ား..
အႏွစ္သံုးဆယ္မ်ား..
အႏွစ္ေလးဆယ္မ်ား..
ဆယ္႕ေျခာက္ႏွစ္မ်ား..
လမ္းေလွ်ာက္ေနေသာ စာေျခာက္ရုပ္မ်ား
အသက္ရွဴေနေသာအိပ္မက္ဆိုးမ်ား..
ေတာင္းဆိုခ်က္မ်ား...ေသြးပြက္မ်ား..
ေသြးလန္႕ေနေသာ ေဒါင္းမီးေနသည္မ်ား.
၀တ္ရံုမ်ား..ဓားခ်က္မ်ား...
လမ္းေလွ်ာက္ထြက္သြားေသာ မ်ဥ္းမ်ား..
မ်က္ႏွာဖံုးဒရြတ္တိုက္နဲ႕သူငယ္ခ်င္းမ်ား..
တြဲလက္မ်ား..ခြဲလက္မ်ား..
လက္ဆုပ္လက္ကိုင္ျပထားေသာဒဏ္ရာအနာတရမ်ား..
ကေျခသည္ေတြေရးတဲ႕ လြတ္လပ္ေရး
စကၠဴစုတ္ကိုလံုးေျခလႊင္႕ပစ္ျပီး.....
ငါ ...အသက္ျပင္းျပင္းရွဴမိတယ္...
ေခးလ
၅.၈.၂၀၁၁ (ေသာၾကာေန႕)
Saturday, December 18, 2010
ေပ်ာက္ဆံုးသြားေသာနိဗၺာန္ဘံု. (၂)
တစ္ေန႕..ေဖေဖနဲ႕ေမေမ ျမိဳ႕ထဲသြားတုန္း..လမ္းထဲကိုဆင္းေဆာ႕ခ်င္လာေတာ႕.ခုိးထြက္ျပီးကစားတာေပါ႕ လမ္းထဲကေကာင္မေလးေတြကလဲ အိမ္ေရွ႕လာျပီး ေဆာ႕ျပေနတာကိုး..သူတို႕ကိုေတာင္းေတာင္းပန္ပန္နဲ႕ ငါတို႕လဲ ကစားခ်င္လို႕ပါေပါ႕..သူတို႕က ဘယ္အဖြဲ႕ထဲမွာမွ မေခၚခ်င္ၾကဘူး.တဲ႕..နင္တို႕ကအသံုးမက်ဘူးတဲ႕..
ပြင္႕လင္္္းပံုမ်ား..အားေတာင္ငယ္တယ္..သားေရၾကိဳးခုန္ရင္ အရင္ဆံုးရွံဴးတဲ႕အဖြဲ႕က အၾကီးမ အငယ္မပါတဲ႕အဖြဲ႕ေပါ႕ကြယ္..ေျမၾကီးလက္မေထာက္ရ ဆိုတာ ၾကိဳးခုန္ရင္းပင္ပန္းလြန္းေတာ႕ ေျခပစ္လက္ပစ္ ပိတ္ပက္ထိုင္ပစ္လိုက္ေတာ႕ ေျမၾကီးထိသြားတာကိုး..အံ႕ၾသစရာေကာင္းပံု သူတို႕ လံုး၀လက္နဲ႕ေျမၾကီးမထိဘူးပဲ သတိေတြေကာင္းၾကတာ..တုိ႕မ်ားကေတာ႕ ဖြတ္က်ားဆိုေတာ႕ အျမဲအဲလုိပဲ ရွံဴးတတ္တယ္..ေနာက္ေတာ႕ ၀င္ကစားခြင္႕ေပးပါတယ္ သေဘာတူညီခ်က္နဲ႕ ထမင္းသိုးဟင္းသိုးတဲ႕..မေကာင္းလိုက္တဲ႕နံမည္..
ေတာက္ေကာင္မေလးေတြေလ..ၾကံၾကံဖန္ဖန္သူတို႕ပဲေပးတတ္တယ္..
ၾကိဳက္သလိုခုန္ ၾကိဳက္သလိုလုပ္ ဘာမွမျဖစ္တဲ႕ရာထူး....သနားပါတယ္.
အဲဒီမွာ စကားလံုးအသစ္အဆန္းေတြလဲ ၾကားရတယ္..ရန္ေတြျဖစ္ၾက ျငင္းရင္းနဲ႕မႏိုင္ေတာ႕ ဆဲၾကတာေလ..စံုေနတာပဲ..ကိုယ္ေတြေတာ႕ ပါးစပ္အေဟာင္းသားေပါ႕..စကားလံုးေတြလဲ လိုက္မွတ္ရင္း တစ္ေနရာရာမွာ အသံုး၀င္လို၀င္ျငား သူတို႕ဆဲေနတာက ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ဆိုေတာ႕လဲ အေကာင္းမွတ္လို႕..
အဲဒါနဲ႕ သူတို႕ထဲက တစ္ေယာက္ကို သူတို႕ေျပာတဲ႕ နာမည္နဲ႕ ေခၚလိုက္မိတာ..ဟဲ႕..ဟို…ဘာညာသာရကာမ (ကိုယ္႕ဟာကို ျဖည္႕ဖတ္ရန္ ဥာဏ္စမ္း) ဆိုျပီး..ကံေကာင္းခ်င္ေတာ႕ ေဖေဖ နဲ႕ ေမေမက လမ္းထိပ္အေရာက္ ကိုယ္ကလဲ အသံကေအာင္ေအာင္နဲ႕ ဆိုေတာ႕ ၾကားသြားပါေလေရာ…
ဘာေျပာေကာင္းမလဲ..စိန္ဗိုလ္တင္႕နဲ႕ စတင္းနဲ႕ တုိင္ပတ္ျပီးတီးသလိုပဲ..အရွိဴးရာနဲ႕အညိဳအမည္းကိုစြဲေရာ..မိဘတို႕၏ ဆံုးမခ်က္…ေနာက္ေန႕ေက်ာင္းေတာင္မသြားႏိုင္ဘူး..အဟင္႕ နာလိုက္တာ စိတ္ပါနာတယ္..အဲဒီစကားလံုးကို..အဲဒီကတည္းက မွတ္သြားလိုက္တာ..
ေျပာဦးမယ္..ကိုငယ္ကေလ ငယ္ငယ္က သိပ္ဆရာလုပ္တာ..သူက သံုးေယာက္ထဲမွာဆကာၾကီးကိုး..သူေျပာသမွ် ပါးစပ္ကေလးေတြအေဟာင္းသား အဟုတ္မွတ္လို႕ နားေထာင္ျပီး…ဟယ္ အဲလို..ဟယ္ အဲလိုမ်ိဳး..နဲ႕..မနက္အေစာၾကီး အၾကီးအငယ္မႏိုးခင္ အဘြားနဲ႕ ဘဘဆရာတို႕က သူ႕ကို ေစ်းကိုေခၚသြားတာ..အိမ္နဲ႕ေစ်းက ဦးထြန္းလင္းျခံလမ္းနဲ႕ ျပည္ျမန္မာ ကုန္တိုက္ေလာက္ အကြာအေ၀းရွိတာ..ဟယ္ ကိုငယ္ရယ္ ဘဘဆရာတို႕နဲ႕ဘယ္လိုက္သြားတာလဲေဟ ဆုိေတာ႕..မႏ ၱေလးကို တဲ႕..ကိုယ္ေတြမွာေတာ႕ အဟုတ္မွတ္လို႕. ဘာေတြ၀ယ္ခဲ႕လဲဆိုေတာ႕ ဧည္႕ခန္းနံရံမွာ ကိုယ္မေမြးခင္ကတည္းက ခ်ိတ္ထားတဲ႕ သားမင္ေခါင္းေတြ ဒရယ္ေခါင္းေတြကို လက္ညွိဳးထိုးျပီး ေတြ႕လားတဲ႕ ငါတို႕ မႏ ၱေလး မွာ အမဲသြားလိုက္တာ အဲဒီေခါင္းက အခုမွအသစ္ခ်ိတ္လိုက္တာ ဆိုျပီး..ကိုယ္ေတြေတာင္ ဇေ၀ဇ၀ါနဲ႕ ျပန္ၾကည္႕ျပီး အခုမွပဲ ျမင္ဖူးသလိုလိုေတာင္ ျဖစ္ကုန္တာ..ေနာက္ျပီးေျပာေသးတာ အျပန္ေတာင္ ငွက္ဖ်ားမိေတာ႕မလို႕တဲ႕ မနည္းထြက္ေျပးလာလိုက္လို႕ ကံသီေလး လြတ္တာဆိုပဲ..ကိုယ္ေတြမလဲ ငွက္ဖ်ားဆိုတာ ဘာေကာင္မွန္းမသိ သူကလဲ ၾကားဖူးသမွ်ေတြနဲ႕ မရရေအာင္ ဆက္စပ္ေျပာထဲ႕လိုက္တာ..ေတာ္ေတာ္ေလးကို ေၾကာက္သြားတာ ငွက္ဖ်ားဆိုတဲ႕အေကာင္ကို..
စပ္မိလို႕ ေနာက္အသစ္ တစ္ခုေျပာရဦးမယ္..ဘဘဆရာ အဲ ဘဘဆရာဆိုတာ ေဖေဖ႕ရဲ႕အစ္ကို ေမေမ႕ရဲ႕ဆရာ ေဖေဖ႕အစ္ကိုဆိုေတာ႕ ဘဘ ေမေမက ဆရာ ဆရာ နဲ႕ေခၚေနရင္း ဘဘဆရာ ျဖစ္သြားတာ..ဘဘဆရာရယ္ ေဖေဖရယ္က ေက်ာက္စိမ္းေမွာင္ခုိလုပ္တာေလ..အဲမွာ လူၾကီးေတြနား ေယာင္ေပေယာင္ေပလုပ္ရင္း လူၾကီးစကားေတြနားေထာင္ၾကတာေပါ႕ေလ..အဲမွာ ေမွာင္ခိုဆိုတဲ႕စကားလံုးက အသစ္..တစ္ခါမွမၾကားဖူးဘူး..ဘာလဲေပါ႕ေလ..အဲဒါနဲ႕ ကိုငယ္႕ကိုေမးတာေပါ႕..သူက ဆကာၾကီးကိုး..ေမွာင္ခိုဆိုတာဘာၾကီးလဲေပါ႕ေနာ္..ဘဘဆရာတို႕ ေဖေဖတို႕ေျပာေနတဲ႕ စကားေတြအရေတာ႕ သိပ္ေကာင္းတဲ႕ ဟာေတာ႕ဟုတ္မယ္မထင္ဆိုတာ သိေနတယ္..ကိုငယ္ ခဏစဥ္းစားျပီးေတာ႕ ေျပာတယ္..ေမွာင္ခုိ ဆိုတာတဲ႕ လင္းႏို႕လို အေကာင္မ်ိဳး..ဒါေပမယ္႕ လင္းႏို႕ထက္ အဆအမ်ားၾကီးပိုၾကီးတယ္ အိမ္နံရံေတြမွာ ေမွာင္ရင္လာလာခိုေနတတ္တယ္..တဲ႕..ကြယ္ တို႕မ်ားဘာေျပာေကာင္းမလဲ ေၾကာက္သြားလိုက္တာ..ညေမွာင္ရင္ အိမ္ေထာင္႕ေတြကို မကပ္၀ံ႕ဘူးရယ္..အဲ အေကာင္နဲ႕ေတြ႕မွာစိုးလို႕..
တစ္ညေပါ႕..ရပ္ကြက္ထဲ သူခိုးလို္က္ၾကပါေလေရာ..သူခုိး သူခိုး ဆိိုတဲ႕ အသံၾကီးက လန္႕ေတာင္ႏိုးတယ္ ဘာျဖစ္တာလဲ ဘာျဖစ္လို႕လဲေပါ႕..အဲမွာ ေမေမက ဟဲ႕ ကေလးေတြ ျခင္ေထာင္ထဲက မထြက္ၾကနဲ႕စမ္း သူခုိးတဲ႕..ဆိုေတာ႕ ကုိယ္ဥာဏ္မီသလိုေတြးလိုက္တာက ျခင္ေထာင္ထဲက ထြက္ရင္ သူခုိးကိုက္လိမ္႕မယ္ မထြက္ရဘူး..ေပါ႕..ကိုငယ္႕ပဲ ေမးရတာေပါ႕ တိုးတိုးေလး မေတာ္သူခုိးၾကားရင္လာကိုက္မွာစိုးလို႕..
ကိုငယ္ ကိုငယ္ သူခုိးက ဘာလဲဟင္ေပါ႕..ကိုငယ္က လူလည္ သူခုိးကို သူ ကာတြန္းေတြခုိးဖတ္ရင္း နည္းနည္းသိတယ္..သူခိုးကတဲ႕ မ်က္ကြင္းမည္းမည္းၾကီးနဲ႕ လူနဲ႕တူတယ္တဲ႕ တစ္ပံုစံတည္း..ဒါေပမယ္႕ ခိုးရင္းခိုးရင္း သူခုိးဆိုတဲ႕ အေကာင္ျဖစ္သြားတာတဲ႕..အုိ အၾကီးမ အငယ္မကေတာ႕ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ ေၾကာက္ဖို႕ အဆင္သင္႕..ေၾကာက္တာ ေျပာမေနနဲ႕ေတာ႕ ျခင္ေထာင္ထဲမယ္ ဘုရားရွိခုိးရင္းသူခုိး သမီးကို မေတြ႕ပါေစနဲ႕ဆိုျပီး အသက္ေတာင္ ျပင္းျပင္းမရွဴရဲဘူး..
ေဖေဖက ဘာလုပ္လုပ္ သိပ္အႏုစိပ္တာ..ေသလဲေသသပ္တယ္..ကံမေကာင္းတာက သမီးႏွစ္ေယာက္စလံုးမွာ အဲဒီ အေမြ ပါမလာခဲ႕ဘူး..သမီးေတြအတြက္ လဲသြားတဲ႕ ကုကၠိဳပင္က အသားနဲ႕ ေလွေသးေသးေလးထြင္းေပးတယ္..ကစားဖို႕..ကစားလဲ မကစားတတ္ပါဘူး အဲဒီေလွကို ဂုန္နီၾကိဳးနဲ႕ဆြဲျပီး ဘူး ဘူး နဲ႕ ကားဆြဲတိုင္းကစားၾကတယ္ေလ အိမ္ေပၚမွာ ..
ျခံ၀င္းထဲမွာ ေဖေဖက ပန္းခင္းေတြြ..သီးပင္စားပင္စိုက္ခင္းေတြစိုက္တယ္ ေနၾကာပင္ေတြလဲစိုက္တယ္...ေနၾကာမ်ိဳးေစ႕ေတြ ေဖေဖ အခင္းထဲ ခ်စိုက္ထားရင္ အဲဒါကို ျပန္ခုိးစားတာနဲ႕ ႏွစ္ခင္းစိုက္ ရင္ တစ္ခင္းပဲ ေအာင္တယ္ က်န္တာက မ်ိဳးေစ႕ဘ၀မွာပဲ အၾကီးအငယ္စိုးလိူင္ပါးစပ္ထဲေရာက္ျပီးမ်ိဳးတုန္းကုန္လို႕..အဟဲ
မုိးကုန္ေဆာင္းကူး..ျမဴႏွင္းေတြက ေ၀ေတ၀ါးတား..သိပ္လွတာ..ေဂၚဖီထုပ္ ေဂၚဖီပန္း မုန္ညင္းစိမ္း မုန္ညင္းျဖဴ ၾကက္သြန္ျမိတ္ပင္ ဆလပ္ပင္ အို အစံုပါပဲ..မနက္ခင္းဆိုရင္ ျမဴေတြသိပ္ဆိုင္းေနတဲ႕အခ်ိန္မ်ိဳးဆို ေဖေဖက အဲ အပင္ေတြၾကား အေႏြးထည္ထူထူနဲ႕ လမ္းဆင္းေလွ်ာက္တယ္ ေဖေဖ ဆင္းေတာ႕ သမီးႏွစ္ေယာက္ကလဲ တစ္ျပြတ္ထဲ လိုက္ဆင္းၾကတာေပါ႕..ခ်မ္းခ်က္ကေတာ႕ ဘယ္အခ်ိန္ျပန္ေတြးေတြး လြမ္းစရာၾကီး..ေမေမက မီးဖိုထဲမွာ ထမင္းေၾကာ္ နဲ႕ ငါးေျခာက္ ေသးေသးေလးေတြေၾကာ္ေနတုန္း…အေဖနဲ႕သမီးေတြက အခင္းထဲမွာ ကိုယ္စားခ်င္တဲ႕အပင္ေတြလိုက္ခူးတယ္..ကိုငယ္ကေတာ႕ အဘြား ထမီထဲမွာေကြးလို႕ေကာင္းတုန္း..ျမဴေတြၾကားထဲမွာတစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္မျမင္ရေတာ႕ေအာင္ ပိတ္လာေတာ႕ ေဖေဖ႕ကိုကြယ္ျပီး ႏွစ္ေယာက္ တူတူပုန္းတမ္း ကစားၾကတာ လြမ္းတယ္.. အရမ္းေပ်ာ္ဖို႕ေကာင္းတယ္..
ညဘက္ဆိုရင္ အိမ္ေရွ႕အိမ္က ဘဘ ဦးေစာတို႕မိသားစုက ျခံထဲကိုလာျပီ..အိမ္အေရွ႕နားေလးက ကြပ္ပ်စ္မွာထုိင္ျပီးစကားေတြေျပာၾကတယ္..ဒီႏွစ္သီတင္းကၽြတ္ လမ္းထဲမွာ ဘာလုပ္ၾကမလဲ..ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲအတြက္ ဘာေတြစီစဥ္ၾကမလဲ စတိတ္ရွိဴးေတြလုပ္မယ္ ဘာညာ ေပါ႕..အဲဒီမွာ ဘဘရဲ႕သားသမီးသံုးေယာက္က အၾကီးမတို႕နဲ႕ ကစားၾကတယ္..သစ္ရြက္မီးရွိဴ႕တမ္းေလ အခ်မ္းေျပမီးလံွဴရင္းနဲ႕ေပါ႕..ေမေမ႕မီးဖိုေခ်ာင္က ငါးေျခာက္ေတြသြားခိုးျပီး သစ္ရြက္ေတြနဲ႕ေရာရွိဴ႕ ျပီးရင္ ျပာေတြထဲက ျပန္ရွာျပီးစား..အဟီး ရြံစာၾကီးေနာ္..ဒါေပမယ္႕ ေပ်ာ္ဖုိ႕အရမ္းေကာင္းတာ..မသိလို႕..
တစ္ေခါက္ ေဘာလံုးေပါက္တမ္းကစားၾကရင္း အငယ္မကို ရာဇ၀င္ေၾကြးျပန္ဆပ္လိုက္တယ္..ျဖစ္ပံုက ဒီလို…
အငယ္မရယ္..မမၾကီးရယ္ ကိုငယ္ရယ္က တစ္ဖက္..အၾကီးမရယ္ မမေလး ရယ္.အိမ္ေရွ႕အိမ္က ကိုလတ္ရယ္က တစ္ဖက္..ေဘာလံုးေပါက္တမ္းကစားၾကရင္း..ေနာက္ဆံုး အၾကီးမဘက္မွာ အၾကီးမပဲ ရွင္ေတာ႕တာကိုး..မမၾကီးက အေနာက္ဘက္ကေန ေဘာလံုးနဲ႕ ေပါက္ဖို႕ ကပ္အလာ အငယ္မက အေရွ႕ဘက္မွာ အၾကီးမ ဆက္သြားလို႕မရေအာင္ ဆီးကာထားေတာ႕..အၾကီးမ က ေၾကာက္ေၾကာက္လန္႕လန္႕နဲ႕ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ အငယ္မကို မ်က္စိစံုမွိတ္ျပီး ၀င္တိုးပစ္လိုက္တာ..ဟားဟား..အငယ္မေလ ေမာ႕ျပီးရယ္ေနတာ အဲတုန္းက မိျပီဆိုျပီး..သူ႕သြားတစ္ေခ်ာင္းက အၾကီးမ နဖူးမွာစိုက္ျပီး က်န္တဲ႕ ေလးေခ်ာင္းက တစ္ေစာင္းၾကီးယိုင္သြားပါေလေရာ..သူ႕ပါးစပ္ကလဲ ေသြးေတြထြက္လာျပီး အၾကီးမ နဖူးနဲ႕ မ်က္ႏွာမွာလဲ သြားတန္းလန္းနဲ႕ ေသြးေတြရဲရဲကိုေတာက္လို႕..ႏွစ္ေယာက္သားငိုလိုက္တာ အသံကိုေပ်ာက္ေရာ..ထံုးစံအတိုင္း မိသားစု ဆရာ၀န္ဆီ သြားတာ ဒီႏွစ္ေယာက္ပဲ တစ္ေယာက္တစ္လွည္႕ ငယ္သြားခ်ိဳးေနေတာ႕ ဆရာ၀န္က ေအး ေကာင္းတာပဲ ငယ္သြားေလဲ နည္းတစ္မ်ိဳးေပါ႕လို႕ ေတာင္ အစ ခံရေသးတယ္..အၾကီးမ အငယ္မ ကေတာ႕ ရယ္ႏိုင္ပါဘူး..နာေနတာကိုး..အငယ္မ ပါးစပ္ထဲက ေဘးေစာင္းသြားၾကီးေတြကိုၾကည္႕ျပီး ငိုလိုက္ ေဆးထည္႕ထားတဲ႕ ကိုယ္႕နဖူးကိုယ္ ျပန္စမ္းျပီးငိုလိုက္နဲ႕..ေမေမကေတာ႕ အဘြားက ေမ်ာက္ကျမင္းမသားသမီးေလးေတြလို႕ ဆဲတာ မလြန္ဘူးလို႕ေျပာရင္းရယ္တယ္…ဂယ္ပဲ
သူမ်ားေတြက နာေနတာကို သူမို႕ ရယ္ရက္တယ္..ေဖေဖကေတာ႕ ေအး ငါ႕သမီးေလးေတြ ၾကီးလာရင္ သြားေတြကေတာ႕ ေရွ႕ကိုေခါထြက္ျပီ တဲ႕ သြားေခါမေလးေတြျဖစ္ကုန္ၾကေတာ႕မယ္တဲ႕ ေျခာက္တာေလ…၀မ္းနည္းလို႕မဆံုးဘူး..သြားပါျပီ ငါတို႕ ဘ၀ေတြေတာ႕ သေခါဘ၀နဲ႕ အရိုးထုတ္ရေတာ႕မယ္ ဆိုျပီး…အဟင္႕ ေရးရင္းေတာင္ ျပန္၀မ္းနည္းတယ္…ဟုတ္လဲမဟုတ္ဘဲနဲ႕ အညာခံရတာကို သိျပီး…
ဆက္ရန္….
ေခးလ.
၁၈ ရက္ ဒီဇင္ဘာ ၂၀၁၀
မနက္ ၁း၄၇ နာရီ..
ပြင္႕လင္္္းပံုမ်ား..အားေတာင္ငယ္တယ္..သားေရၾကိဳးခုန္ရင္ အရင္ဆံုးရွံဴးတဲ႕အဖြဲ႕က အၾကီးမ အငယ္မပါတဲ႕အဖြဲ႕ေပါ႕ကြယ္..ေျမၾကီးလက္မေထာက္ရ ဆိုတာ ၾကိဳးခုန္ရင္းပင္ပန္းလြန္းေတာ႕ ေျခပစ္လက္ပစ္ ပိတ္ပက္ထိုင္ပစ္လိုက္ေတာ႕ ေျမၾကီးထိသြားတာကိုး..အံ႕ၾသစရာေကာင္းပံု သူတို႕ လံုး၀လက္နဲ႕ေျမၾကီးမထိဘူးပဲ သတိေတြေကာင္းၾကတာ..တုိ႕မ်ားကေတာ႕ ဖြတ္က်ားဆိုေတာ႕ အျမဲအဲလုိပဲ ရွံဴးတတ္တယ္..ေနာက္ေတာ႕ ၀င္ကစားခြင္႕ေပးပါတယ္ သေဘာတူညီခ်က္နဲ႕ ထမင္းသိုးဟင္းသိုးတဲ႕..မေကာင္းလိုက္တဲ႕နံမည္..
ေတာက္ေကာင္မေလးေတြေလ..ၾကံၾကံဖန္ဖန္သူတို႕ပဲေပးတတ္တယ္..
ၾကိဳက္သလိုခုန္ ၾကိဳက္သလိုလုပ္ ဘာမွမျဖစ္တဲ႕ရာထူး....သနားပါတယ္.
အဲဒီမွာ စကားလံုးအသစ္အဆန္းေတြလဲ ၾကားရတယ္..ရန္ေတြျဖစ္ၾက ျငင္းရင္းနဲ႕မႏိုင္ေတာ႕ ဆဲၾကတာေလ..စံုေနတာပဲ..ကိုယ္ေတြေတာ႕ ပါးစပ္အေဟာင္းသားေပါ႕..စကားလံုးေတြလဲ လိုက္မွတ္ရင္း တစ္ေနရာရာမွာ အသံုး၀င္လို၀င္ျငား သူတို႕ဆဲေနတာက ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ဆိုေတာ႕လဲ အေကာင္းမွတ္လို႕..
အဲဒါနဲ႕ သူတို႕ထဲက တစ္ေယာက္ကို သူတို႕ေျပာတဲ႕ နာမည္နဲ႕ ေခၚလိုက္မိတာ..ဟဲ႕..ဟို…ဘာညာသာရကာမ (ကိုယ္႕ဟာကို ျဖည္႕ဖတ္ရန္ ဥာဏ္စမ္း) ဆိုျပီး..ကံေကာင္းခ်င္ေတာ႕ ေဖေဖ နဲ႕ ေမေမက လမ္းထိပ္အေရာက္ ကိုယ္ကလဲ အသံကေအာင္ေအာင္နဲ႕ ဆိုေတာ႕ ၾကားသြားပါေလေရာ…
ဘာေျပာေကာင္းမလဲ..စိန္ဗိုလ္တင္႕နဲ႕ စတင္းနဲ႕ တုိင္ပတ္ျပီးတီးသလိုပဲ..အရွိဴးရာနဲ႕အညိဳအမည္းကိုစြဲေရာ..မိဘတို႕၏ ဆံုးမခ်က္…ေနာက္ေန႕ေက်ာင္းေတာင္မသြားႏိုင္ဘူး..အဟင္႕ နာလိုက္တာ စိတ္ပါနာတယ္..အဲဒီစကားလံုးကို..အဲဒီကတည္းက မွတ္သြားလိုက္တာ..
ေျပာဦးမယ္..ကိုငယ္ကေလ ငယ္ငယ္က သိပ္ဆရာလုပ္တာ..သူက သံုးေယာက္ထဲမွာဆကာၾကီးကိုး..သူေျပာသမွ် ပါးစပ္ကေလးေတြအေဟာင္းသား အဟုတ္မွတ္လို႕ နားေထာင္ျပီး…ဟယ္ အဲလို..ဟယ္ အဲလိုမ်ိဳး..နဲ႕..မနက္အေစာၾကီး အၾကီးအငယ္မႏိုးခင္ အဘြားနဲ႕ ဘဘဆရာတို႕က သူ႕ကို ေစ်းကိုေခၚသြားတာ..အိမ္နဲ႕ေစ်းက ဦးထြန္းလင္းျခံလမ္းနဲ႕ ျပည္ျမန္မာ ကုန္တိုက္ေလာက္ အကြာအေ၀းရွိတာ..ဟယ္ ကိုငယ္ရယ္ ဘဘဆရာတို႕နဲ႕ဘယ္လိုက္သြားတာလဲေဟ ဆုိေတာ႕..မႏ ၱေလးကို တဲ႕..ကိုယ္ေတြမွာေတာ႕ အဟုတ္မွတ္လို႕. ဘာေတြ၀ယ္ခဲ႕လဲဆိုေတာ႕ ဧည္႕ခန္းနံရံမွာ ကိုယ္မေမြးခင္ကတည္းက ခ်ိတ္ထားတဲ႕ သားမင္ေခါင္းေတြ ဒရယ္ေခါင္းေတြကို လက္ညွိဳးထိုးျပီး ေတြ႕လားတဲ႕ ငါတို႕ မႏ ၱေလး မွာ အမဲသြားလိုက္တာ အဲဒီေခါင္းက အခုမွအသစ္ခ်ိတ္လိုက္တာ ဆိုျပီး..ကိုယ္ေတြေတာင္ ဇေ၀ဇ၀ါနဲ႕ ျပန္ၾကည္႕ျပီး အခုမွပဲ ျမင္ဖူးသလိုလိုေတာင္ ျဖစ္ကုန္တာ..ေနာက္ျပီးေျပာေသးတာ အျပန္ေတာင္ ငွက္ဖ်ားမိေတာ႕မလို႕တဲ႕ မနည္းထြက္ေျပးလာလိုက္လို႕ ကံသီေလး လြတ္တာဆိုပဲ..ကိုယ္ေတြမလဲ ငွက္ဖ်ားဆိုတာ ဘာေကာင္မွန္းမသိ သူကလဲ ၾကားဖူးသမွ်ေတြနဲ႕ မရရေအာင္ ဆက္စပ္ေျပာထဲ႕လိုက္တာ..ေတာ္ေတာ္ေလးကို ေၾကာက္သြားတာ ငွက္ဖ်ားဆိုတဲ႕အေကာင္ကို..
စပ္မိလို႕ ေနာက္အသစ္ တစ္ခုေျပာရဦးမယ္..ဘဘဆရာ အဲ ဘဘဆရာဆိုတာ ေဖေဖ႕ရဲ႕အစ္ကို ေမေမ႕ရဲ႕ဆရာ ေဖေဖ႕အစ္ကိုဆိုေတာ႕ ဘဘ ေမေမက ဆရာ ဆရာ နဲ႕ေခၚေနရင္း ဘဘဆရာ ျဖစ္သြားတာ..ဘဘဆရာရယ္ ေဖေဖရယ္က ေက်ာက္စိမ္းေမွာင္ခုိလုပ္တာေလ..အဲမွာ လူၾကီးေတြနား ေယာင္ေပေယာင္ေပလုပ္ရင္း လူၾကီးစကားေတြနားေထာင္ၾကတာေပါ႕ေလ..အဲမွာ ေမွာင္ခိုဆိုတဲ႕စကားလံုးက အသစ္..တစ္ခါမွမၾကားဖူးဘူး..ဘာလဲေပါ႕ေလ..အဲဒါနဲ႕ ကိုငယ္႕ကိုေမးတာေပါ႕..သူက ဆကာၾကီးကိုး..ေမွာင္ခိုဆိုတာဘာၾကီးလဲေပါ႕ေနာ္..ဘဘဆရာတို႕ ေဖေဖတို႕ေျပာေနတဲ႕ စကားေတြအရေတာ႕ သိပ္ေကာင္းတဲ႕ ဟာေတာ႕ဟုတ္မယ္မထင္ဆိုတာ သိေနတယ္..ကိုငယ္ ခဏစဥ္းစားျပီးေတာ႕ ေျပာတယ္..ေမွာင္ခုိ ဆိုတာတဲ႕ လင္းႏို႕လို အေကာင္မ်ိဳး..ဒါေပမယ္႕ လင္းႏို႕ထက္ အဆအမ်ားၾကီးပိုၾကီးတယ္ အိမ္နံရံေတြမွာ ေမွာင္ရင္လာလာခိုေနတတ္တယ္..တဲ႕..ကြယ္ တို႕မ်ားဘာေျပာေကာင္းမလဲ ေၾကာက္သြားလိုက္တာ..ညေမွာင္ရင္ အိမ္ေထာင္႕ေတြကို မကပ္၀ံ႕ဘူးရယ္..အဲ အေကာင္နဲ႕ေတြ႕မွာစိုးလို႕..
တစ္ညေပါ႕..ရပ္ကြက္ထဲ သူခိုးလို္က္ၾကပါေလေရာ..သူခုိး သူခိုး ဆိိုတဲ႕ အသံၾကီးက လန္႕ေတာင္ႏိုးတယ္ ဘာျဖစ္တာလဲ ဘာျဖစ္လို႕လဲေပါ႕..အဲမွာ ေမေမက ဟဲ႕ ကေလးေတြ ျခင္ေထာင္ထဲက မထြက္ၾကနဲ႕စမ္း သူခုိးတဲ႕..ဆိုေတာ႕ ကုိယ္ဥာဏ္မီသလိုေတြးလိုက္တာက ျခင္ေထာင္ထဲက ထြက္ရင္ သူခုိးကိုက္လိမ္႕မယ္ မထြက္ရဘူး..ေပါ႕..ကိုငယ္႕ပဲ ေမးရတာေပါ႕ တိုးတိုးေလး မေတာ္သူခုိးၾကားရင္လာကိုက္မွာစိုးလို႕..
ကိုငယ္ ကိုငယ္ သူခုိးက ဘာလဲဟင္ေပါ႕..ကိုငယ္က လူလည္ သူခုိးကို သူ ကာတြန္းေတြခုိးဖတ္ရင္း နည္းနည္းသိတယ္..သူခိုးကတဲ႕ မ်က္ကြင္းမည္းမည္းၾကီးနဲ႕ လူနဲ႕တူတယ္တဲ႕ တစ္ပံုစံတည္း..ဒါေပမယ္႕ ခိုးရင္းခိုးရင္း သူခုိးဆိုတဲ႕ အေကာင္ျဖစ္သြားတာတဲ႕..အုိ အၾကီးမ အငယ္မကေတာ႕ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ ေၾကာက္ဖို႕ အဆင္သင္႕..ေၾကာက္တာ ေျပာမေနနဲ႕ေတာ႕ ျခင္ေထာင္ထဲမယ္ ဘုရားရွိခုိးရင္းသူခုိး သမီးကို မေတြ႕ပါေစနဲ႕ဆိုျပီး အသက္ေတာင္ ျပင္းျပင္းမရွဴရဲဘူး..
ေဖေဖက ဘာလုပ္လုပ္ သိပ္အႏုစိပ္တာ..ေသလဲေသသပ္တယ္..ကံမေကာင္းတာက သမီးႏွစ္ေယာက္စလံုးမွာ အဲဒီ အေမြ ပါမလာခဲ႕ဘူး..သမီးေတြအတြက္ လဲသြားတဲ႕ ကုကၠိဳပင္က အသားနဲ႕ ေလွေသးေသးေလးထြင္းေပးတယ္..ကစားဖို႕..ကစားလဲ မကစားတတ္ပါဘူး အဲဒီေလွကို ဂုန္နီၾကိဳးနဲ႕ဆြဲျပီး ဘူး ဘူး နဲ႕ ကားဆြဲတိုင္းကစားၾကတယ္ေလ အိမ္ေပၚမွာ ..
ျခံ၀င္းထဲမွာ ေဖေဖက ပန္းခင္းေတြြ..သီးပင္စားပင္စိုက္ခင္းေတြစိုက္တယ္ ေနၾကာပင္ေတြလဲစိုက္တယ္...ေနၾကာမ်ိဳးေစ႕ေတြ ေဖေဖ အခင္းထဲ ခ်စိုက္ထားရင္ အဲဒါကို ျပန္ခုိးစားတာနဲ႕ ႏွစ္ခင္းစိုက္ ရင္ တစ္ခင္းပဲ ေအာင္တယ္ က်န္တာက မ်ိဳးေစ႕ဘ၀မွာပဲ အၾကီးအငယ္စိုးလိူင္ပါးစပ္ထဲေရာက္ျပီးမ်ိဳးတုန္းကုန္လို႕..အဟဲ
မုိးကုန္ေဆာင္းကူး..ျမဴႏွင္းေတြက ေ၀ေတ၀ါးတား..သိပ္လွတာ..ေဂၚဖီထုပ္ ေဂၚဖီပန္း မုန္ညင္းစိမ္း မုန္ညင္းျဖဴ ၾကက္သြန္ျမိတ္ပင္ ဆလပ္ပင္ အို အစံုပါပဲ..မနက္ခင္းဆိုရင္ ျမဴေတြသိပ္ဆိုင္းေနတဲ႕အခ်ိန္မ်ိဳးဆို ေဖေဖက အဲ အပင္ေတြၾကား အေႏြးထည္ထူထူနဲ႕ လမ္းဆင္းေလွ်ာက္တယ္ ေဖေဖ ဆင္းေတာ႕ သမီးႏွစ္ေယာက္ကလဲ တစ္ျပြတ္ထဲ လိုက္ဆင္းၾကတာေပါ႕..ခ်မ္းခ်က္ကေတာ႕ ဘယ္အခ်ိန္ျပန္ေတြးေတြး လြမ္းစရာၾကီး..ေမေမက မီးဖိုထဲမွာ ထမင္းေၾကာ္ နဲ႕ ငါးေျခာက္ ေသးေသးေလးေတြေၾကာ္ေနတုန္း…အေဖနဲ႕သမီးေတြက အခင္းထဲမွာ ကိုယ္စားခ်င္တဲ႕အပင္ေတြလိုက္ခူးတယ္..ကိုငယ္ကေတာ႕ အဘြား ထမီထဲမွာေကြးလို႕ေကာင္းတုန္း..ျမဴေတြၾကားထဲမွာတစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္မျမင္ရေတာ႕ေအာင္ ပိတ္လာေတာ႕ ေဖေဖ႕ကိုကြယ္ျပီး ႏွစ္ေယာက္ တူတူပုန္းတမ္း ကစားၾကတာ လြမ္းတယ္.. အရမ္းေပ်ာ္ဖို႕ေကာင္းတယ္..
ညဘက္ဆိုရင္ အိမ္ေရွ႕အိမ္က ဘဘ ဦးေစာတို႕မိသားစုက ျခံထဲကိုလာျပီ..အိမ္အေရွ႕နားေလးက ကြပ္ပ်စ္မွာထုိင္ျပီးစကားေတြေျပာၾကတယ္..ဒီႏွစ္သီတင္းကၽြတ္ လမ္းထဲမွာ ဘာလုပ္ၾကမလဲ..ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲအတြက္ ဘာေတြစီစဥ္ၾကမလဲ စတိတ္ရွိဴးေတြလုပ္မယ္ ဘာညာ ေပါ႕..အဲဒီမွာ ဘဘရဲ႕သားသမီးသံုးေယာက္က အၾကီးမတို႕နဲ႕ ကစားၾကတယ္..သစ္ရြက္မီးရွိဴ႕တမ္းေလ အခ်မ္းေျပမီးလံွဴရင္းနဲ႕ေပါ႕..ေမေမ႕မီးဖိုေခ်ာင္က ငါးေျခာက္ေတြသြားခိုးျပီး သစ္ရြက္ေတြနဲ႕ေရာရွိဴ႕ ျပီးရင္ ျပာေတြထဲက ျပန္ရွာျပီးစား..အဟီး ရြံစာၾကီးေနာ္..ဒါေပမယ္႕ ေပ်ာ္ဖုိ႕အရမ္းေကာင္းတာ..မသိလို႕..
တစ္ေခါက္ ေဘာလံုးေပါက္တမ္းကစားၾကရင္း အငယ္မကို ရာဇ၀င္ေၾကြးျပန္ဆပ္လိုက္တယ္..ျဖစ္ပံုက ဒီလို…
အငယ္မရယ္..မမၾကီးရယ္ ကိုငယ္ရယ္က တစ္ဖက္..အၾကီးမရယ္ မမေလး ရယ္.အိမ္ေရွ႕အိမ္က ကိုလတ္ရယ္က တစ္ဖက္..ေဘာလံုးေပါက္တမ္းကစားၾကရင္း..ေနာက္ဆံုး အၾကီးမဘက္မွာ အၾကီးမပဲ ရွင္ေတာ႕တာကိုး..မမၾကီးက အေနာက္ဘက္ကေန ေဘာလံုးနဲ႕ ေပါက္ဖို႕ ကပ္အလာ အငယ္မက အေရွ႕ဘက္မွာ အၾကီးမ ဆက္သြားလို႕မရေအာင္ ဆီးကာထားေတာ႕..အၾကီးမ က ေၾကာက္ေၾကာက္လန္႕လန္႕နဲ႕ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ အငယ္မကို မ်က္စိစံုမွိတ္ျပီး ၀င္တိုးပစ္လိုက္တာ..ဟားဟား..အငယ္မေလ ေမာ႕ျပီးရယ္ေနတာ အဲတုန္းက မိျပီဆိုျပီး..သူ႕သြားတစ္ေခ်ာင္းက အၾကီးမ နဖူးမွာစိုက္ျပီး က်န္တဲ႕ ေလးေခ်ာင္းက တစ္ေစာင္းၾကီးယိုင္သြားပါေလေရာ..သူ႕ပါးစပ္ကလဲ ေသြးေတြထြက္လာျပီး အၾကီးမ နဖူးနဲ႕ မ်က္ႏွာမွာလဲ သြားတန္းလန္းနဲ႕ ေသြးေတြရဲရဲကိုေတာက္လို႕..ႏွစ္ေယာက္သားငိုလိုက္တာ အသံကိုေပ်ာက္ေရာ..ထံုးစံအတိုင္း မိသားစု ဆရာ၀န္ဆီ သြားတာ ဒီႏွစ္ေယာက္ပဲ တစ္ေယာက္တစ္လွည္႕ ငယ္သြားခ်ိဳးေနေတာ႕ ဆရာ၀န္က ေအး ေကာင္းတာပဲ ငယ္သြားေလဲ နည္းတစ္မ်ိဳးေပါ႕လို႕ ေတာင္ အစ ခံရေသးတယ္..အၾကီးမ အငယ္မ ကေတာ႕ ရယ္ႏိုင္ပါဘူး..နာေနတာကိုး..အငယ္မ ပါးစပ္ထဲက ေဘးေစာင္းသြားၾကီးေတြကိုၾကည္႕ျပီး ငိုလိုက္ ေဆးထည္႕ထားတဲ႕ ကိုယ္႕နဖူးကိုယ္ ျပန္စမ္းျပီးငိုလိုက္နဲ႕..ေမေမကေတာ႕ အဘြားက ေမ်ာက္ကျမင္းမသားသမီးေလးေတြလို႕ ဆဲတာ မလြန္ဘူးလို႕ေျပာရင္းရယ္တယ္…ဂယ္ပဲ
သူမ်ားေတြက နာေနတာကို သူမို႕ ရယ္ရက္တယ္..ေဖေဖကေတာ႕ ေအး ငါ႕သမီးေလးေတြ ၾကီးလာရင္ သြားေတြကေတာ႕ ေရွ႕ကိုေခါထြက္ျပီ တဲ႕ သြားေခါမေလးေတြျဖစ္ကုန္ၾကေတာ႕မယ္တဲ႕ ေျခာက္တာေလ…၀မ္းနည္းလို႕မဆံုးဘူး..သြားပါျပီ ငါတို႕ ဘ၀ေတြေတာ႕ သေခါဘ၀နဲ႕ အရိုးထုတ္ရေတာ႕မယ္ ဆိုျပီး…အဟင္႕ ေရးရင္းေတာင္ ျပန္၀မ္းနည္းတယ္…ဟုတ္လဲမဟုတ္ဘဲနဲ႕ အညာခံရတာကို သိျပီး…
ဆက္ရန္….
ေခးလ.
၁၈ ရက္ ဒီဇင္ဘာ ၂၀၁၀
မနက္ ၁း၄၇ နာရီ..
Saturday, December 11, 2010
ေပ်ာက္ဆံုးသြားေသာနိဗၺာန္ဘံု.
ညေတြ အိပ္မေပ်ာ္ဘူး…ေဖေဖ႕ကိုသတိရေနတယ္…ငယ္ငယ္က ကြန္ပစ္ထြက္တာေတြကိုသတိရေနတယ္..ေဖေဖ ရယ္..အငယ္မရယ္..အၾကီးမရယ္..ျခင္းေတာင္း (ပလိုင္းေခၚမလား) ဆြဲလို႕..ေဖေဖ႕ေနာက္က တစ္ေကာက္ေကာက္လိုက္ျပီး ငါးလိုက္ေကာက္တာ..ဖားထြက္ရိုက္တဲ႕ညေတြဆို ေပ်ာ္စရာေကာင္းလို႕…မုန္႕ဖက္ထုပ္သည္ကလဲ ည ဆယ္႕ႏွစ္နာရီဆို လာျပီ…ေမေမ႕ကိုစားခ်င္တယ္ပူဆာရင္း..ညဘက္မွာမအိပ္ရတာကို သိပ္ေပ်ာ္တာ…ျပီးရင္ ေဖေဖက ဂစ္တာယူျပီး (ဂစ္တာေခၚမလား ပက္လက္လွန္တီးတဲ႕ဂစ္တာ) မာမာေအး သီခ်င္းေတြတီးတယ္..ေမေမကဆိုတယ္…ေရႊျပည္စိုး ဆိုတဲ႕သီခ်င္းကိုေရာက္ရင္ အၾကီးမရဲ႕ ငါးႏွစ္သမီးျမိဳင္ထအက စပါျပီ..ကလိုက္တာမွ ေကြးလို႕..အဲသီခ်င္းကလဲ ကေလးၾကိဳက္သီခ်င္း..အုန္းမႈတ္ခြက္လဲ ပါတယ္..႕ရႊံေတြလဲပါတယ္..ပုတီးလဲပါတယ္…
အဲဒါေတြနဲ႕ေပါင္းထားတဲ႕သီခ်င္းဆိုေတာ႕ အိုက္တင္လုပ္ရတာ သိပ္ေကာင္းတာကိုး..ကျပီးရင္ ေမာေတာ႕ ေမေမ႕တင္ပ်ဥ္ေခြေပၚတက္အိပ္ရင္း..ေမေမ႕ရင္ေခါင္းနားကပ္ျပီး အဲထဲက ထြက္လာလာေနတဲ႕ စကားေျပာသံကိုနားေထာင္ရတာ ထူးဆန္းေနလို႕..နားေထာင္ျပီးရင္း နားေထာင္…ျပီးေတာ႕ အိပ္ေပ်ာ္သြားေရာ..မအိပ္ေပ်ာ္ခင္ေနာက္ဆံုးခ်ိန္ထိ သမီးက မနက္မိုးလင္း ေနထြက္လာတာကိုၾကည္႕ျပီးမွ အိပ္မွာလို႕ ေၾကြးေၾကာ္သြားတာ..ျပီးေတာ႕ ေဖေဖက ကုလားလူမ်ိဳးေတြသံုးတဲ႕ ဘာဂ်ာလား..အဲဒါလဲ မႈတ္တတ္ေသးတယ္…ဂြီဂြီဂြမ္ဂြမ္နဲ႕…ဒါေပမယ္႕ သိပ္နားေထာင္လို႕ေကာင္းတယ္…ပ်ိဳ႕မွာတမ္း သီခ်င္း နဲ႕ ၾကဴၾကဴသင္း တဲ႕ ေရႊႏွင္းဆီရယ္ သင္းရနံ႕ကေမႊးတယ္ ဆိုတဲ႕ သီခ်င္းကို အျမဲတမ္း ေမေမဆိုတယ္..
¶¶¶မခူးရက္စရာကြယ္.. ¶¶¶အထူးပဲလွတယ္..
¶¶¶သူ႕ကိုယ္သူပင္..ဆူးေတြကိုဆင္..နတ္ဥယ်ာဥ္၀ယ္..ေရာင္စံုဖူးပြင္႕တယ္…..¶¶¶
အိပ္ေနာက္ေဖးမွာ ေရကန္အၾကီးၾကီး တစ္ခုရွိတယ္..မုိးအကုန္ေဆာင္းအကူးဆို အဲဒီမွာ ေရကုန္စျပဳတယ္..ကန္စြန္းပင္ေတြ ကနေဖာ႕ပင္ေတြက ဒိုက္ေတြလိုျဖစ္လာျပီး ကေလးေတြကစားလို႕ အရမ္းေကာင္းတဲ႕ေနရာျဖစ္လာေရာ…အဖြားကေတာ႕ တုတ္တစ္ေခ်ာင္းနဲ႕ လုိက္လိုက္ရိုက္တယ္..ေရတစ္၀က္ႏြံတစ္၀က္ထဲျပဳတ္က်ရင္ ေသမွာစိုးလို႕တဲ႕..အဖြားကိုပတ္ေျပးရင္း ကုကၠိဳပင္ေပၚေမာင္ႏွမေတြ စုျပံဳတက္ေတာ႕..ကုကၠိဳပင္ၾကီး အျမစ္ကေနျပဳတ္ထြက္သြားတာလဲ အၾကီးမအတြက္ ထူးဆန္းေနတာပဲ..ကေလးတုန္းကဆိုေတာ႕..
ေဖေဖက ပန္းပင္စိုက္တာ၀ါသနာပါတယ္…ေနၾကာပင္..ေမျမိဳ႕ပန္းပင္နဲ႕ ဂႏၶမာက ေဆာင္းဦးေပါက္ဆုိ အၾကီးမတို႕ရဲ႕ျခံ၀င္းအက်ယ္ၾကီးထဲမွာ လွလွပပ ဖူးလို႕ပြင္႕လို႕…
သစ္ခြရံုလဲရွိေသးတယ္…အဖူးေတြဖူးလာရင္ အသုပ္လုပ္ေရာင္းတမ္းကစားေတာ႕ ခဏခဏ ေဆာ္ပေလာ္ အတီးခံရတာလဲ အၾကီးမပဲ..အမွတ္ကိုမရွိတာ…ေဖေဖကသူ႕သူငယ္ခ်င္းေတြကို အိမ္မွာထမင္းဖိတ္ေကၽြးေတာ႕ အရက္ကေလးကလဲ ပါသကိုး…အဲဒီမွာ ကိုငယ္ရယ္..အၾကီးမရယ္..အငယ္မရယ္..ကစားၾကပံုက ဒီလို…
ႏိုင္ငံျခားျဖစ္ အရက္ပုလင္း စိမ္းစိမ္းရွည္ရွည္ၾကီးထဲက အေရာင္လွလွ အရက္ေတြကို နည္းနည္းျဖည္းျဖည္းခ်င္းစိတ္ရွည္လက္ရွည္သြန္..အဖြားရဲ႕ဓာတ္ဘူးထဲက ေရေႏြးေတြျပန္ထည္႕..ေဖေဖတို႕ဘယ္လိုအရသာခံေသာက္မလဲက သိခ်င္ေသးတာ…ဒါေပမယ္႕ သူတို႕စေသာက္လို႕ ေဖေဖမ်က္ႏွာပ်က္သြားျပီးဆိုတာနဲ႕ ေမာင္ႏွမသံုးေယာက္ ေျခရင္းက အဖြားအိမ္ကိုေျပး အိပ္ေပ်ာ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ျပီ..ဒါေပမယ္႕ ေဖေဖကလဲ ဒီေမာင္ႏွမသံုးေယာက္ရဲ႕အေဖပဲ..သိတာေပါ႕..သူတို႕ေလာက္မွမလည္ရင္ သူတို႕အေဖဘယ္လုပ္ေတာ႕မလဲ..ေနာ္..အၾကီး အငယ္ စိုးလိႈင္..ဆိုတာနဲ႕..စငိုတာ အၾကီးမပဲ..အဲဒါနဲ႕ သံုးေယာက္ေဖာလင္းစီ အရိုက္ခံရေရာ..ျပီးရင္ သြား တစ္ေယာက္တိုင္တစ္လံုးစီမွာေန မလႈပ္နဲ႕..တဲ႕…လူၾကီးေတြ အဲဒီတုန္းကတည္းက မတရားပံု..ခ်ဳပ္တာေလ ခ်ယ္တာေလ… တို႕သံုးေယာက္ကလဲ မလႈပ္ပါဘူး..မ်က္လံုးေတြပဲ တစ္ေယာက္တစ္လွည္႕ျပဴးျပတမ္း ကစားၾကတယ္..ဒီသံုးေယာက္ပဲ ရွိတာေလ..ေနာ႕ ကစားမွာေပါ႕ၾကံဳသလိုေလး..အျပင္မွထြက္မကစားရတာ..ရတာေလးေတြအသံုးျပဳျပီးကစား
ၾကရရွာတာ..
ေနာက္ အိမ္ေနာက္ေဖးမီးဖိုေခ်ာင္ေခါင္မိုးမွာ၀က္အူေခ်ာင္းေတြခ်ိတ္ထားတာ..ခုိးစားၾကေရာ…
တစ္ေယာက္တစ္ခု တစ္ေယာက္တစ္ခုနဲ႕ (ကိုၾကီး ကိုေလး မမၾကီးနဲ႕မမေလး လဲပါတယ္ အဲတုန္းက ခိုးစားတာ) ျပီးလဲ ျပီးေရာ သူတို႕မသိသလို..ထံုးစံအတိုင္း အၾကီး အငယ္ စိုးလႈိင္ပဲေပါ႕..စားတဲ႕လစ္မစ္ကလဲ ဒီသံုးေယာက္ကမ်ားတာကိုး..း( စားပါဘူးလို႕ လိမ္ေျပာၾကတာေပါ႕..ေဖေဖေလ..ရက္စက္ပံု ကဲ ပက္လက္လွန္ ဗိုက္ခြဲၾကည္႕မယ္တဲ႕..စားလားမစားလား သိေအာင္တဲ႕…ထံုးစံအတိုင္း စငိုတာ အၾကီးမပါပဲ..အစအဆံုးေျပာျပျပီးေတာ႕..စားမိပါတယ္ေပါ႕ ဗိုက္မခြဲပါနဲ႕ေပါ႕..ဗိုက္ဆိုတာကြဲသြားရင္ ျပန္ခ်ဳပ္လဲ အရင္လိုျဖစ္မွာမဟုတ္ဘူးဆိုတာလဲ ရွင္းျပရင္း ၀န္ခံတယ္…လူၾကီးေတြ မတရားပံုေျပာပါတယ္…စားမိပါတယ္ေျပာေတာ႕ ရိုက္တယ္…မစားဘူးလို႕ေျပာေတာ႕ ဗိုက္ခြဲမယ္တဲ႕..ဘယ္႕ႏွယ္လုပ္ေနရမတုန္း..ေနာ္…
ျပီးရင္ အိမ္နဲ႕ကပ္ရပ္ ေျခရင္းမွာ သရက္ပင္ၾကီးတစ္ပင္ရွိေတာ႕..ေဆာင္းကုန္ေႏြကူးဆို အသီးမွည္႕ျပီေလ… အဲဒါ အိမ္နံရံကိုတြယ္တက္..ေခါင္မိုးကိုေဖာက္ျပီး သရက္သီးခူးတယ္ ကိုငယ္က ေယာက္်ားေလးဆိုေတာ႕ တက္ခူးတာေပါ႕..အၾကီး အငယ္က ေအာက္က အသီးေကာက္..ေဖေဖ နဲ႕ ေမေမလဲျပန္လာေရာ..အိမ္ေခါင္မိုးေပါက္ၾကီးကိုျမင္ေတာ႕ စိတ္ဆိုးတာေလ..အဟီး..ျပန္ေတြးတာေတာင္ လန္႕တယ္…ကေလးေတြကဘယ္သိမွာလဲလို႕.
လိုခ်င္တာေလးကို လူၾကီးေတြကိုအပူမကပ္ပဲ ရသလိုဖန္တီးတာ..ကို..ရိုက္ျပန္ေရာ…ခါတဲ.
ျပီးေတာ႕ အဲအသီးေတြလဲ သူတို႕ပဲ ၀ိုင္းစားျပီးေတာ႕…ဟားဟား….လူၾကီးေတြ တစ္ကယ္ပဲ..ခ်စ္စရာေကာင္းပံုေလးေတြ…
မိုးတြင္းဆိုရင္ေတာ႕ နည္းနည္း ရင္ခုန္စရာေကာင္းပါတယ္..ေရကန္ၾကီးထဲကေရေတြက တက္တက္လာေတာ႕ တစ္ခါတစ္ေလ..ေျခသလံုးအလယ္ေရာက္တယ္…အဲဒီအခါဆို ေက်ာင္းလံုး၀မသြားခ်င္ေတာ႕တာ..(အစကတည္းကလဲ သြားကိုမသြားခ်င္ပါဘူး) ေရထဲျဖတ္ရမွာေၾကာက္တယ္…မိေက်ာင္းကိုက္မွာစိုးလို႕ေလ..ေနာက္ ဆူးေတာင္ၾကီးေထာင္ေထာင္ေထာင္ေထာင္နဲ႕ ငါးမန္းလဲ ေၾကာက္ေသးတယ္…ေရထဲကို ေျခမကေလးေတာင္မခ်ရဲဘူး…အဲဒါ ကိုၾကီးက ေက်ာပိုးျပီးလိုက္ပို႕တယ္…စိတ္ထဲကေတာ႕ သြားပါျပီ..ေက်ာင္းမတက္ရတဲ႕ အခြင္႕အေရးေလး ဆံုးပါျပီဆိုျပီ မ်က္ရည္လည္ရြဲနဲ႕ ေက်ာင္းသြားရတယ္ (ပညာလိုခ်င္ပံုမ်ား ေျပာပါတယ္) ေျပာရဦးမယ္..ေဖေဖက အျမြာႏွစ္ေကာင္ကို သိပ္ခ်စ္တာ..ပုခံုးဟိုဘက္ ဒီဘက္ တစ္ေယာက္ဆီတင္ျပီး ရြာရိုးကိုးေပါက္ ေလွ်ာက္သြားတယ္..အဲဒါ ဟိုအိမ္ကေပးတဲ႕ မုန္႕ ဒီအိမ္ကေပးတဲ႕မုန္႕ အလွဴခံျပီးမွ အိမ္ျပန္ေရာက္တာ..တစ္ေန႕ ေရေတြအရမ္းမ်ားတဲ႕ေန႕ေပါ႕…အၾကီးမက ခုႏွစ္ဆင္႕ျမင္႕တဲ႕ ေလွကားထိပ္မွာထိုင္လို႕..ေအာ္ အိမ္က ေျခတံရွည္ အိမ္ေလ..ေဖေဖ သူ႕ဟာသူ ဒီဇိုင္းထြင္ျပီး ေဆာက္ထားတာတဲ႕..ၾကည္႕ရတာေတာ႕ ႏွစ္တန္းကေလးေတြဆြဲတဲ႕ ေခါင္မိုးရယ္ ေလွကားရယ္ ျပဴတင္းေပါက္ရယ္ အားလံုးကို စာရြက္တစ္ရြက္ထဲ စုျပံဳထည္႕ထားတဲ႕ ပန္းခ်ီကားလိုပါပဲ..ဟီးဇ္..(ကန္ေတာ႕ ေဖေဖ..ဒါေပမယ္႕ သမီး အဲဒီအိမ္ကေလးကို သိပ္ခ်စ္ပါတယ္) ဆက္ေျပာပါဦးမယ္…
ဘာမွမျမင္ရတဲ႕ေရထဲမွာ ဘာမ်ားရွိမလဲ ဆိုျပီး စိတ္၀င္တစား (ဟိုတုန္းကတည္းက အူေၾကာင္က်ား ပံုမ်ား) ၾကည္႕ေနတုန္း အငယ္မက သူ႕ေနာက္ေက်ာကေန အသာေလး ဒူးေလးနဲ႕ တြန္းလိုက္တာ..ခုႏွစ္ဆင္႕ျမင္႕တဲဲ႕ ေလွကားကေန ပလံုကနဲ ေရထဲျပဳတ္က်သြားလိုက္တာ..အေရွ႕အေပၚက သြားႏွစ္ေခ်ာင္းေတာင္ ဘယ္ေရာက္လို႕ ဘယ္ေပါက္မွန္းမသိဘူး..ေရထဲက ျပန္ေပၚလာေတာ႕ ေသြးေတြနဲ႕ သြားေတြကေတာ႕ မရွိေတာ႕ဘူး..(ငယ္သြားလဲပံု) အငယ္မက အသက္ၾကီးေတာ႕မွ ျပန္ေျပာပါတယ္..အဲဒီတုန္းကတဲ႕ ငါ အဲလိုလုပ္လိုက္ရင္ နင္ဘာျဖစ္သြားမလဲမသိဘူးဆိုျပီး တြန္းၾကည္႕လိုက္တာ ဆုိပဲ..ပေလတို နဲ႕ ၀က္၀က္ကြဲ အမ်ိဳးေတာ္တယ္..
အိပ္ခ်င္လာျပီ…ေနာက္ေန႕မွဆက္ေရးေတာ႕မယ္..
ဆက္ရန္….
ေခးလ.
၁၁ ရက္ ဒီဇင္ဘာ ၂၀၁၀
မနက္ ၁း၄၄ နာရီ..
Wednesday, June 30, 2010
Sunday, May 30, 2010
ဒဏ္ရာ..စာမ်က္ႏွာ...လူ..နဲ႕..လက္ေတြ႕
ကၽြန္မ သိပ္ငယ္ငယ္ကေလးဘ၀ကို သူမ်ားေတြတမ္းတသလို တစ္ခါမွျပန္မတမ္းတခဲ႕ဖူးဘူး..တမ္းလဲမတမ္းတခ်င္ဘူး..ဘာေၾကာင္႕လဲဆိုေတာ႕.ကၽြန္မကေလးဘ၀က..ကေလးလိုမျဖတ္သန္းခဲ႕ရဘူး..ဆင္းရဲတယ္..ႏြမ္းပါးတယ္..သူငယ္ခ်င္းမရွိဘူး..ေက်ာင္းသြားလဲ..အတန္းထဲမွာ အထီးသိပ္က်န္ခဲ႕တယ္..တစ္ခုေတာ႕ေကာင္းခဲ႕ပါတယ္..နာက်င္မႈနဲ႕စာကပဲကိုယ္႕ရဲ႕အေဖာ္လိုျဖစ္လာခဲ႕ေတာ႕..ဘက္လိုက္မႈမရွိတဲ႕အခါမွာ အတန္းထဲက စာေတာ္ေသာ အူေၾကာင္ေၾကာင္ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ျဖစ္လာခဲ႕တယ္..ေကာင္ေလးေတြႏွာေခါင္းရွံဴ႕ရယ္ေမာသံသဲ႕သဲ႕ေတြၾကား..ေက်ာင္းသူေခ်ာေခ်ာေတြရဲ႕မွတ္ေက်ာက္တင္အၾကည္႕ေတြၾကားမွာ က်ရံွဴးခဲ႕တဲ႕ကၽြန္မ ရွစ္တန္းကို ပထမဆုနဲ႕ေအာင္ခဲ႕တယ္..ေက်ာင္းေျပာင္းခဲ႕တယ္..ကၽြန္မရဲ႕ေနေရာင္ျခည္ေတြကိုစေတြ႕ရတဲ႕စာသင္ႏွစ္ေပါ႕..ေက်ာင္းသြားေဖာ္ဆိုတာ သိပ္ကိုအဓိပၸါယ္ရွိတဲ႕စကားလံုးေလးအျဖစ္ ကိုးတန္းႏွစ္မွာ ကၽြန္မ လက္ခံခဲ႕တယ္..ကၽြန္မလူၾကီးျဖစ္ျပီေလ..အတန္းထဲမွာ..ကၽြန္မတို႕က ခ်စ္ဖို႕ေကာင္းတယ္ဆိုပဲ..ဗမာလူမ်ိဳးေတြအမ်ားၾကီးရွိတဲ႕ေက်ာင္းမွာ..ကၽြန္မတို႕က ျပဴးတူးေၾကာင္ေတာင္သင္းကြဲေလးေတြေပါ႕..ဘယ္သူ႕ကိုမွလဲ စကားမေျပာ..ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္ထဲ..တြတ္တြတ္တြတ္တြတ္လုပ္ေနတဲ႕ကၽြန္မတို႕ကို..ဆရာမကေခၚျပီး ပတ္၀န္းက်င္နဲ႕အဆက္အသြယ္လုပ္ဖို႕ေျပာရတဲ႕အထိ ကၽြန္မတို႕လူသိပ္ေၾကာက္ခဲ႕တာ...ကၽြန္မတို႕စာသင္ခန္းေဖာ္ေတြက..စာသင္ခန္းနဲ႕သူငယ္ခ်င္းဆိုတာ ပိုက္ဆံနဲ႕ေခတ္ဆန္ဆန္ယဥ္ေက်းမႈေတြလို မစိမ္းကားဘူးဆိုတာကို သင္ေပးခဲ႕ပါတယ္..ကၽြန္မတုိ႕ က်ဴရွင္မတက္ႏိုင္ခဲ႕ဘူး..သူငယ္ခ်င္းေတြကသူတို႕က်ဴရွင္က သင္ေပးတာေတြကို ျပန္ေျပာရွင္းျပ..နားလည္ခဲ႕ရတယ္..ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ပညာေရးကက်ဴရွင္ေတြကို ပံ႕ပိုးကူညီတဲ႕စနစ္ေလ..အျပင္သင္တန္းမယူရင္ အတန္းထဲမွာ သူလိုကိုယ္လုိရဲ႕အေနာက္ကလူျဖစ္တဲ႕စနစ္..ကိုးတန္းကိုကုတ္ကတ္ျပီးေအာင္လာခဲ႕တဲ႕ကၽြန္မတို႕ညီအစ္မဆယ္တန္းမွာလဲ အေနာက္ဆံုးအတန္းမွာထိုင္ရတယ္..ေပ်ာ္တာပါပဲ..သူငယ္ခ်င္းေတြက..ကိုယ္႕အတန္းမွာလာထိုင္ၾကတာကိုး..ေအာ္ ေမ႕လို႕ေျပာျပရဦးမယ္..အတန္းေခါင္းေဆာင္ကေလ..ကိုးတန္းႏွစ္ကေပါ႕..ကၽြန္မကို ရည္းစားစာေပးတယ္..ကၽြန္မကဘယ္ရမလဲ..မိန္းမတို႕မာယာသံုးျပီး အာေခါင္ျခစ္ျပီးေအာ္ငိုတာ..လူပံုအလယ္မွာ..သူတို႕တစ္ဖြဲ႕လံုးဘာလုပ္ရမွန္းမသိ ေျခမကိုင္မိ လက္မကိုင္မိျဖစ္ကုန္တာေပါ႕..မသိရင္ပဲ ကၽြန္မပံုစံက ရုတ္တရက္ နင္႕အဖြားဆံုးသြားလို႕ ဆိုတဲ႕သတင္းၾကားရသလိုမ်ိဳးကို ေအာ္ငိုတာဆိုေတာ႕.သူတို႕လဲ လန္႕တာေပါ႕...ဟဟဟ..အမွတ္တရပါပဲ..ေနာက္ပိုင္းအဲလိုမဆိုးေတာ႕ပါဘူး..ဆယ္တန္းေအာင္ျပီးတဲ႕ေနာက္ပိုင္း ကၽြန္မတို႕ရဲ႕ေရႊေရာင္ေန႕ရက္ေတြစတာပါပဲ..ကေလးဘ၀ကိုကေလးဆန္ဆန္မျဖတ္သန္းခဲ႕ရေပမယ္႕လူၾကီးဘ၀ကိုေတာ႕ ဆယ္တန္းေအာင္ျပီးကာစကတည္းက ဘာမွန္းညာမွန္းမသိနဲ႕လက္ခံခဲ႕ရတယ္..ေျပာထားပါတယ္..ကၽြန္မတို႕ကဆင္းရဲတယ္လို႕..ဆယ္တန္းေအာင္ျပီးတာနဲ႕.ေအာင္စာရင္းေစာင္႕ရင္း အလုပ္လုပ္ရတယ္.အိမ္စားရိတ္ကိုတစ္ဖက္တစ္လမ္းကေနေထာက္ပံ႕ရေအာင္လို႕..အဲဒါကပဲ အိမ္ကုိတာ၀န္သိတတ္ရမယ္..ေကၽြးေမြးေစာင္႕ေရွာက္ရမယ္..ဆိုတဲ႕တာ၀န္သိစိတ္ကို စတင္သေႏၶတည္ေစခဲ႕တာထင္ပါရဲ႕...ကၽြန္မတို႕မနားခဲ႕ရဘူး..ေနာက္ ..ဆရာမသင္တန္း(ေကာလိပ္အေျချပဳ) တက္ရေတာ႕မွ..ေက်ာင္းသူဘ၀ကိုျပန္ေရာက္ခဲ႕တယ္...အဲဒီတုန္းကသူငယ္ခ်င္းေတြကသိပ္ေကာင္းခဲ႕ၾကတာ..တကယ္႕ညီအစ္မေတြလိုမ်ိဳး..အေဆာင္မွာအတူတူေနရတာကိုး..ေပ်ာ္စရာသိပ္ေကာင္းပါတယ္..ပိုက္ဆံမရွိတဲ႕သူ.ပိုက္ဆံရွိတဲ႕သူ..အားလံုးကအတူတူပဲ..ညီမွ်တယ္.ဘက္လိုက္မႈမရွိဘူး..ဆရာမေတြကလဲ သိ္ပ္ကိုေတာ္တယ္..သူတို႕ကိုအားက်ရင္သူတို႕လိုငါေတာ္ရမယ္ဆိုတဲ႕စိတ္အသိေလးက တိတ္တိတ္ကေလးကိန္းေအာင္းေနခဲ႕တယ္..ဆရာမ ေဒၚဟန္ဟန္သီက ကၽြန္မ အေလးစားရဆံုးဆရာမတစ္ေယာက္ေပါ႕..ေနာက္ေဒၚမာလာၾကည္..သူတို႕ေတြက ပညာေရးနဲ႕ဆိုင္တဲ႕သေဘာတရားေတြ..စာသင္ခန္းကိုဘယ္လိုရေအာင္ထိန္းမလဲဆိုတဲ႕သင္ခန္းစာေတြကို..ဥပမာေတြနဲ႕သင္သြားေပးတာ..သူတို႕အဂၤလိပ္စာ အဂၤလိပ္စကားကလဲ သိပ္ကိုေကာင္းတယ္..ေဒၚဟန္ဟန္သီေျပာခဲ႕တဲ႕စကားေလးတစ္ခြန္းက ကၽြန္မဘ၀ကိုသိပ္ေျပာင္းလဲေစခဲ႕တာေပါ႕..တစ္ခုခုကို..ကိုယ္တစ္ကယ္ျဖစ္ခ်င္တယ္ လုပ္ခ်င္တယ္.ဆိုရင္ကိုယ္႕ကိုကုိယ္ေသေသခ်ာခ်ာျပန္ဆန္းစစ္ပါတဲ႕..တကယ္႕ကိုအဲဒီအရာက ကိုယ္႕စိတ္ထဲမွာ အျမဳေတတစ္ခုလိုစြဲေနရင္..တစ္ေန႕ေန႕မွာျဖစ္ကိုျဖစ္ပါတယ္တဲ႕..ၾကာရင္လည္းၾကာမယ္ ျမန္ရင္လဲျမန္မယ္..ကိုယ္ေရာက္သြားတဲ႕ေနရာနဲ႕ကိုယ္႕အျမဳေတနဲ႕လိုက္ဖက္ညီတဲ႕တစ္ေန႕..သမီးအဲဒီအရာကိုရလိမ္႕မယ္တဲ႕...
ေက်းဇူးတင္ပါတယ္..ဆရာမ..အခု အဲဒီအရာကကၽြန္မဘ၀ကိုေျပာင္းလဲေစခဲ႕ပါတယ္..ကၽြန္မအဂၤလိပ္စကားသိပ္ေျပာတတ္ခ်င္ခဲ႕တာ..native speaker တစ္ေယာက္ေလာက္နီးပါးေပါ႕..ငယ္ငယ္ေလးထဲက စြဲလန္းခဲ႕တာအဲလိုျဖစ္လာဖို႕..အခုလဲ ဒီဘာသာစကားေၾကာင္႕ပဲ..ကၽြန္မဘ၀ပံုမွန္ထက္နည္းနည္းသာတဲ႕အေနအထားမွာရပ္တည္ႏိုင္ခဲ႕တယ္ေလ..
ေက်းဇူးတင္ပါတယ္..ဆရာမ..အခု အဲဒီအရာကကၽြန္မဘ၀ကိုေျပာင္းလဲေစခဲ႕ပါတယ္..ကၽြန္မအဂၤလိပ္စကားသိပ္ေျပာတတ္ခ်င္ခဲ႕တာ..native speaker တစ္ေယာက္ေလာက္နီးပါးေပါ႕..ငယ္ငယ္ေလးထဲက စြဲလန္းခဲ႕တာအဲလိုျဖစ္လာဖို႕..အခုလဲ ဒီဘာသာစကားေၾကာင္႕ပဲ..ကၽြန္မဘ၀ပံုမွန္ထက္နည္းနည္းသာတဲ႕အေနအထားမွာရပ္တည္ႏိုင္ခဲ႕တယ္ေလ..
Subscribe to:
Comments (Atom)