ကၽြန္မ သိပ္ငယ္ငယ္ကေလးဘ၀ကို သူမ်ားေတြတမ္းတသလို တစ္ခါမွျပန္မတမ္းတခဲ႕ဖူးဘူး..တမ္းလဲမတမ္းတခ်င္ဘူး..ဘာေၾကာင္႕လဲဆိုေတာ႕.ကၽြန္မကေလးဘ၀က..ကေလးလိုမျဖတ္သန္းခဲ႕ရဘူး..ဆင္းရဲတယ္..ႏြမ္းပါးတယ္..သူငယ္ခ်င္းမရွိဘူး..ေက်ာင္းသြားလဲ..အတန္းထဲမွာ အထီးသိပ္က်န္ခဲ႕တယ္..တစ္ခုေတာ႕ေကာင္းခဲ႕ပါတယ္..နာက်င္မႈနဲ႕စာကပဲကိုယ္႕ရဲ႕အေဖာ္လိုျဖစ္လာခဲ႕ေတာ႕..ဘက္လိုက္မႈမရွိတဲ႕အခါမွာ အတန္းထဲက စာေတာ္ေသာ အူေၾကာင္ေၾကာင္ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ျဖစ္လာခဲ႕တယ္..ေကာင္ေလးေတြႏွာေခါင္းရွံဴ႕ရယ္ေမာသံသဲ႕သဲ႕ေတြၾကား..ေက်ာင္းသူေခ်ာေခ်ာေတြရဲ႕မွတ္ေက်ာက္တင္အၾကည္႕ေတြၾကားမွာ က်ရံွဴးခဲ႕တဲ႕ကၽြန္မ ရွစ္တန္းကို ပထမဆုနဲ႕ေအာင္ခဲ႕တယ္..ေက်ာင္းေျပာင္းခဲ႕တယ္..ကၽြန္မရဲ႕ေနေရာင္ျခည္ေတြကိုစေတြ႕ရတဲ႕စာသင္ႏွစ္ေပါ႕..ေက်ာင္းသြားေဖာ္ဆိုတာ သိပ္ကိုအဓိပၸါယ္ရွိတဲ႕စကားလံုးေလးအျဖစ္ ကိုးတန္းႏွစ္မွာ ကၽြန္မ လက္ခံခဲ႕တယ္..ကၽြန္မလူၾကီးျဖစ္ျပီေလ..အတန္းထဲမွာ..ကၽြန္မတို႕က ခ်စ္ဖို႕ေကာင္းတယ္ဆိုပဲ..ဗမာလူမ်ိဳးေတြအမ်ားၾကီးရွိတဲ႕ေက်ာင္းမွာ..ကၽြန္မတို႕က ျပဴးတူးေၾကာင္ေတာင္သင္းကြဲေလးေတြေပါ႕..ဘယ္သူ႕ကိုမွလဲ စကားမေျပာ..ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္ထဲ..တြတ္တြတ္တြတ္တြတ္လုပ္ေနတဲ႕ကၽြန္မတို႕ကို..ဆရာမကေခၚျပီး ပတ္၀န္းက်င္နဲ႕အဆက္အသြယ္လုပ္ဖို႕ေျပာရတဲ႕အထိ ကၽြန္မတို႕လူသိပ္ေၾကာက္ခဲ႕တာ...ကၽြန္မတို႕စာသင္ခန္းေဖာ္ေတြက..စာသင္ခန္းနဲ႕သူငယ္ခ်င္းဆိုတာ ပိုက္ဆံနဲ႕ေခတ္ဆန္ဆန္ယဥ္ေက်းမႈေတြလို မစိမ္းကားဘူးဆိုတာကို သင္ေပးခဲ႕ပါတယ္..ကၽြန္မတုိ႕ က်ဴရွင္မတက္ႏိုင္ခဲ႕ဘူး..သူငယ္ခ်င္းေတြကသူတို႕က်ဴရွင္က သင္ေပးတာေတြကို ျပန္ေျပာရွင္းျပ..နားလည္ခဲ႕ရတယ္..ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ပညာေရးကက်ဴရွင္ေတြကို ပံ႕ပိုးကူညီတဲ႕စနစ္ေလ..အျပင္သင္တန္းမယူရင္ အတန္းထဲမွာ သူလိုကိုယ္လုိရဲ႕အေနာက္ကလူျဖစ္တဲ႕စနစ္..ကိုးတန္းကိုကုတ္ကတ္ျပီးေအာင္လာခဲ႕တဲ႕ကၽြန္မတို႕ညီအစ္မဆယ္တန္းမွာလဲ အေနာက္ဆံုးအတန္းမွာထိုင္ရတယ္..ေပ်ာ္တာပါပဲ..သူငယ္ခ်င္းေတြက..ကိုယ္႕အတန္းမွာလာထိုင္ၾကတာကိုး..ေအာ္ ေမ႕လို႕ေျပာျပရဦးမယ္..အတန္းေခါင္းေဆာင္ကေလ..ကိုးတန္းႏွစ္ကေပါ႕..ကၽြန္မကို ရည္းစားစာေပးတယ္..ကၽြန္မကဘယ္ရမလဲ..မိန္းမတို႕မာယာသံုးျပီး အာေခါင္ျခစ္ျပီးေအာ္ငိုတာ..လူပံုအလယ္မွာ..သူတို႕တစ္ဖြဲ႕လံုးဘာလုပ္ရမွန္းမသိ ေျခမကိုင္မိ လက္မကိုင္မိျဖစ္ကုန္တာေပါ႕..မသိရင္ပဲ ကၽြန္မပံုစံက ရုတ္တရက္ နင္႕အဖြားဆံုးသြားလို႕ ဆိုတဲ႕သတင္းၾကားရသလိုမ်ိဳးကို ေအာ္ငိုတာဆိုေတာ႕.သူတို႕လဲ လန္႕တာေပါ႕...ဟဟဟ..အမွတ္တရပါပဲ..ေနာက္ပိုင္းအဲလိုမဆိုးေတာ႕ပါဘူး..ဆယ္တန္းေအာင္ျပီးတဲ႕ေနာက္ပိုင္း ကၽြန္မတို႕ရဲ႕ေရႊေရာင္ေန႕ရက္ေတြစတာပါပဲ..ကေလးဘ၀ကိုကေလးဆန္ဆန္မျဖတ္သန္းခဲ႕ရေပမယ္႕လူၾကီးဘ၀ကိုေတာ႕ ဆယ္တန္းေအာင္ျပီးကာစကတည္းက ဘာမွန္းညာမွန္းမသိနဲ႕လက္ခံခဲ႕ရတယ္..ေျပာထားပါတယ္..ကၽြန္မတို႕ကဆင္းရဲတယ္လို႕..ဆယ္တန္းေအာင္ျပီးတာနဲ႕.ေအာင္စာရင္းေစာင္႕ရင္း အလုပ္လုပ္ရတယ္.အိမ္စားရိတ္ကိုတစ္ဖက္တစ္လမ္းကေနေထာက္ပံ႕ရေအာင္လို႕..အဲဒါကပဲ အိမ္ကုိတာ၀န္သိတတ္ရမယ္..ေကၽြးေမြးေစာင္႕ေရွာက္ရမယ္..ဆိုတဲ႕တာ၀န္သိစိတ္ကို စတင္သေႏၶတည္ေစခဲ႕တာထင္ပါရဲ႕...ကၽြန္မတို႕မနားခဲ႕ရဘူး..ေနာက္ ..ဆရာမသင္တန္း(ေကာလိပ္အေျချပဳ) တက္ရေတာ႕မွ..ေက်ာင္းသူဘ၀ကိုျပန္ေရာက္ခဲ႕တယ္...အဲဒီတုန္းကသူငယ္ခ်င္းေတြကသိပ္ေကာင္းခဲ႕ၾကတာ..တကယ္႕ညီအစ္မေတြလိုမ်ိဳး..အေဆာင္မွာအတူတူေနရတာကိုး..ေပ်ာ္စရာသိပ္ေကာင္းပါတယ္..ပိုက္ဆံမရွိတဲ႕သူ.ပိုက္ဆံရွိတဲ႕သူ..အားလံုးကအတူတူပဲ..ညီမွ်တယ္.ဘက္လိုက္မႈမရွိဘူး..ဆရာမေတြကလဲ သိ္ပ္ကိုေတာ္တယ္..သူတို႕ကိုအားက်ရင္သူတို႕လိုငါေတာ္ရမယ္ဆိုတဲ႕စိတ္အသိေလးက တိတ္တိတ္ကေလးကိန္းေအာင္းေနခဲ႕တယ္..ဆရာမ ေဒၚဟန္ဟန္သီက ကၽြန္မ အေလးစားရဆံုးဆရာမတစ္ေယာက္ေပါ႕..ေနာက္ေဒၚမာလာၾကည္..သူတို႕ေတြက ပညာေရးနဲ႕ဆိုင္တဲ႕သေဘာတရားေတြ..စာသင္ခန္းကိုဘယ္လိုရေအာင္ထိန္းမလဲဆိုတဲ႕သင္ခန္းစာေတြကို..ဥပမာေတြနဲ႕သင္သြားေပးတာ..သူတို႕အဂၤလိပ္စာ အဂၤလိပ္စကားကလဲ သိပ္ကိုေကာင္းတယ္..ေဒၚဟန္ဟန္သီေျပာခဲ႕တဲ႕စကားေလးတစ္ခြန္းက ကၽြန္မဘ၀ကိုသိပ္ေျပာင္းလဲေစခဲ႕တာေပါ႕..တစ္ခုခုကို..ကိုယ္တစ္ကယ္ျဖစ္ခ်င္တယ္ လုပ္ခ်င္တယ္.ဆိုရင္ကိုယ္႕ကိုကုိယ္ေသေသခ်ာခ်ာျပန္ဆန္းစစ္ပါတဲ႕..တကယ္႕ကိုအဲဒီအရာက ကိုယ္႕စိတ္ထဲမွာ အျမဳေတတစ္ခုလိုစြဲေနရင္..တစ္ေန႕ေန႕မွာျဖစ္ကိုျဖစ္ပါတယ္တဲ႕..ၾကာရင္လည္းၾကာမယ္ ျမန္ရင္လဲျမန္မယ္..ကိုယ္ေရာက္သြားတဲ႕ေနရာနဲ႕ကိုယ္႕အျမဳေတနဲ႕လိုက္ဖက္ညီတဲ႕တစ္ေန႕..သမီးအဲဒီအရာကိုရလိမ္႕မယ္တဲ႕...
ေက်းဇူးတင္ပါတယ္..ဆရာမ..အခု အဲဒီအရာကကၽြန္မဘ၀ကိုေျပာင္းလဲေစခဲ႕ပါတယ္..ကၽြန္မအဂၤလိပ္စကားသိပ္ေျပာတတ္ခ်င္ခဲ႕တာ..native speaker တစ္ေယာက္ေလာက္နီးပါးေပါ႕..ငယ္ငယ္ေလးထဲက စြဲလန္းခဲ႕တာအဲလိုျဖစ္လာဖို႕..အခုလဲ ဒီဘာသာစကားေၾကာင္႕ပဲ..ကၽြန္မဘ၀ပံုမွန္ထက္နည္းနည္းသာတဲ႕အေနအထားမွာရပ္တည္ႏိုင္ခဲ႕တယ္ေလ..
No comments:
Post a Comment