Friday, May 28, 2010

လေရးႏွစ္ေခ်ာင္းငင္..လူ

အလင္းေတြနဲ႕ထုဆစ္ရင္း...အနာ
ဂတ္ကပါးပါးလ်လ်...
ခံစားေနက်ကဗ်ာေတြလဲမခ်ိဳျမႏိုင္ေတာ႕ဘူး..
တစ္ေန႕ျပီးတစ္ေန႕ ေသခ်ာလာတာ ဘ၀ကပ်င္းဖုိ႕ေကာင္းတယ္..

အာေခါင္ကေနမီးဟုန္းဟုန္းေတာက္ခဲ႕ရင္ေတာင္..
ငါရုိးသားမႈကိုလက္တြဲမျဖဳတ္ဘူး..မျဖဳတ္ဘူး..မျဖဳတ္ဘူး...နဲ႕...
လက္တြဲျပဳတ္တဲ႕သူေတြကဒုနဲ႕ေဒး..ငါမသိခင္ေလးတင္..။ ။

လူသံပရာေတြနဲ႕ေတြ႕ရင္း..ဘ၀ကခ်ဥ္လာခဲ႕တာ..
အမွတ္တမဲ႕လွမ္းႏႈတ္ဆက္မိတာ..ဟုိးအေ၀းၾကီးက..ငါေလ
ေမာဟနဲ႕ဂရုဏာကိုစားသံုးရင္း..လူတစ္ျဖည္းျဖည္းပီသ..
ရယ္ျပတဲ႕သူရွိခဲ႕ရင္ေတာင္ ငါမ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္တတ္ခဲ႕ျပီ။ ။

ဘ၀က်န္းမာေရးအတြက္..ငါေသာက္ေနတဲ႕ေဆးေတြ
ဖန္တီးျခင္းအႏုပညာကိုယိုယြင္းေစတယ္..
ကဲ ဘယ္လိုလုပ္မလဲကြယ္..
ေရွ႕မတိုးခ်င္တဲ႕အခါမွ အေနာက္မွာေျမျပိဳခဲ႕ေတာ႕..
ဒီသံသရာထဲရဲရဲသာခုန္ခ်မယ္..
ငါ႕သစၥာကိုငါယံုေနသေရြ႕..
ေသခ်ာတယ္..ငါဆိုတာ..ရွိေနမယ္..
                                                                                                                                                                                                     ေခးလ

No comments:

Post a Comment